Lockdown na lockdown maakte dat een nieuwe tentoonstelling van het Bijbels Museum niet door publiek kon worden bezocht. Directeur Carolien Croon bedacht daarom de online- en straattentoonstelling Verhalen van Hoop. Hierin vertellen acht jongeren over een kantelmoment in hun leven.

In de originele reizende tentoonstelling vertellen achttien jonge christenen op audio of video over een moeilijke tijd in hun leven, en welk Bijbelverhaal hen troostte of inspireerde. “Door corona gingen de presentaties in Den Haag en Middelburg niet door, daarom bedacht ik om een deel van de tentoonstelling op straat te vertonen,” vertelt Carolien. “We maakten affiches met acht portretten van jongeren en deze verspreidden we onder andere bij bushaltes en in de metro in vijf studentensteden."

Kan Wai Wai vader vergeven?

"Door de QR-code te scannen, kwam je bij het audioverhaal terecht. De verhalen zijn persoonlijk, en daardoor universeel: de tentoonstelling is niet alleen bedoeld voor christenen. We willen met name jonge mensen aanspreken, want voor hen is het een ingewikkelde tijd door alle beperkingen. Verhalen van Hoop kan hen inspireren en bemoedigen.”
Inmiddels is de straattentoonstelling verleden tijd, maar de verhalen zijn nog wel online te beluisteren. Zoals dit gedeelte uit het audiofragment van Wai Wai:

“Ik wilde mijn vader ongeveer acht jaar niet zien en spreken. Vond ik te moeilijk. ‘Iemand heeft mij iets verkeerds gedaan, hoe vaak moet ik hem vergeven?’ vroeg een man aan Jezus. ‘Ja, 70 keer 7.’ Diep in mijn hart wil ik mijn vader wel vergeven. De eerste keer was heel moeilijk, de tweede keer nog steeds. Langzaam begon het makkelijker te gaan, tot ik het zelf begon te geloven. Elke keer dat ik het zei, liet ik een stukje van mijn boosheid achter.”

(Tekst loopt door onder de foto.)

De jongeren die hun verhaal vertellen, hebben allemaal een verschillende achtergrond. Carolien: “Ze hebben onder andere wortels in Indonesië, Suriname, Polen, Brazilië, Ghana en Nederland. Als Bijbels Museum richten we ons op jongeren in grote steden. Daar wonen mensen met verschillende achtergronden en culturen; die willen we bereiken.”

Bijbel als rode draad

Carolien voegt daaraan toe dat veel nieuwkomers in Nederland christen zijn. “En door deze tentoonstelling is te zien dat het christendom in Nederland springlevend en kleurrijk is. Elke jongere beleeft zijn geloof op een andere manier. Tegelijkertijd is er een rode draad in al die levens, en dat is de Bijbel. Dé basis voor ieders geloof.”

Veel nieuwkomers in Nederland zijn christen

De Bijbel veranderde ook het leven van Joenoes, wiens verhaal veel indruk maakte op Carolien. “Joenoes zegde zijn baan in de spijkerbroekenwinkel op, om als acteur verhalen te kunnen vertellen die hij belangrijk vindt om door te geven.” Een fragment:

“Theater is niet echt een vetpot. Ik koos voor een baantje in een spijkerbroekenwinkel. Na drie jaar zat ik thuis, depri. Dan richt je je toch tot God: laat me zien waar ik hoor.
Ik heb een zoontje. Wat nou als ik nu verdwijn; wat gaan ze dan aan hem vertellen over mij? Toen ik op de Molukken was, heb ik een bijbel gekregen van mijn oom. ‘Kijk naar de vogels. Ze zaaien niet, en oogsten niet. Zij vullen geen voorraadschuren, maar God voorziet hen in alles.’ Ik dacht: dat is wat het is.”

Elke jongere is gefotografeerd door Cigdem Yuksel. “Zij is ongelooflijk goed, en artistieke kwaliteit staat bij ons hoog in het vaandel,” vertelt directeur Carolien Croon. Voor de foto’s bij deze tentoonstelling heeft Cigdem zich laten leiden door de verhalen.

Driedelig pak
“Samen met de jongeren is ze op zoek gegaan naar de vorm die past bij het verhaal dat ze vertellen. Alle foto’s hebben dus een andere stijl. Anil staat bijvoorbeeld in driedelig pak op de foto, want dat draagt hij altijd naar zijn werk.”

Perspectief

De foto’s staan niet alleen op internet: ze zijn ook te bewonderen in het boek Dit is mijn verhaal, samen met een lange versie van de verhalen. “Dit boek hebben we gemaakt om een completer beeld van de jongeren te geven. In de tentoonstelling duren de audioverhalen slechts drie minuten, maar ze hebben veel meer te vertellen.” Mogelijk keert de tentoonstelling ooit nog terug in het straatbeeld. “Daar voeren we bij het Bijbels Museum gesprekken over. Ergens binnen zou ook kunnen, zolang die plek vijf dagen per week open is voor algemeen publiek.
Verhalen van Hoop laat de kracht van mensen zien, in dit geval geloofskracht. Deze jongeren zagen hun eigen leven onder ogen en hebben nu perspectief. Dat inspireert.”

Beeld: Cigdem Yuksel/Bijbels Museum