“Uiteindelijk heeft de uitzending mij het laatste duwtje gegeven: inmiddels heb ik de post gelezen en opgeruimd,” vertelt Van Uhm. “Eigenlijk stond ik met die tassen post nog altijd met één voet in het verleden. Maar we willen onze blik op de toekomst gericht houden. Daarom hebben we de logeerkamer veranderd: we hebben ’m ingericht als babykamer, want binnenkort worden we grootouders. Onze dochter woont vlakbij en wil blijven werken, dus wij zullen regelmatig oppassen. Het klinkt misschien wat heftig, maar wij willen onze toekomstige kleindochter niet belasten met de ‘erflast’ van onze zoon. Daarom hebben die tassen ruimte gemaakt voor de toekomst.”

Ik stond ik met die tassen post nog altijd met één voet in het verleden

“Of ik die jongens nog steeds zie?” Van Uhm denkt even na. “Een heel aantal van hen komt nog altijd op Dennis’ sterfdag naar de erebegraafplaats in Loenen, waar de as van Dennis ligt. Ieder jaar. Ze hebben samen een teakhouten bank aangeschaft – zoals er meer op de begraafplaats staan – en bij Dennis neergezet, zodat je ook bij hem kunt zitten. Zo zaten er afgelopen april twee mannen op het bankje. Een van hen herkende ik direct als een van de soldaten van Dennis. Hij had twee biertjes bij zich: een voor zichzelf en een voor Dennis. Als hobby brouwde deze soldaat namelijk graag zelf bier. Hij wist wel dat onze zoon nooit bier dronk – Dennis hield meer van mixdrankjes – maar hij vond dat Dennis toch een van zijn biertjes moest proeven. Dus hij had er eentje bij Dennis neergezet en zo dronken ze als het ware samen een biertje… Schitterend, toch?”