Het blijft niet allemaal zo harmonieus trouwens. “Zij echter wilden maar niet weten, dat Ik het was die hen behoedde.” Kun je ook de klok op gelijk zetten natuurlijk, dat het zo werkt. Wat is een verhaal zonder plot, zonder frustratie en ellende. Nou dit was een aardige ellende. En was het nou nog alleen op die godheid gericht die ze niet meer wilden zien, was het allemaal nog niet zo irritant geweest, maar furieus wordt die almachtige dat ze met het vergeten van wie voor hen zorgt, ook vergeten voor elkaar te zorgen. Daar ontstaat de machtspolitiek, de uitbuiting, de onderdrukking, het venijn en de jaloezie. Op mensonterende manier. Tenminste, dat claimt die godheid he? Die had hen wel de weg gewezen. Maar deze manier van omgaan met zichzelf, met de ander? Je zou ze achter het behang plakken, over het balkon kieperen. Klinkt een beetje bruut, maar ik denk dat er geen ouder bestaat die deze neiging niet kent. Klinkt allemaal niet zo volwassen, maar man, de keren dat je de woede van mijn gezicht kon pellen, lagen dik. En dan zijn ze nog klein he? Moet je nagaan. En de profeet schrijft: ‘Neen, Ik zal mijn vlammende toorn toch niet koelen, Efraïm niet opnieuw te gronde richten, want Ik ben God, Ik ben geen mens, Ik ben de Heilige in uw midden. Ik laat mij niet gaan in mijn toorn.” Vind ik subtiel. In je zelfbeheersing stiekem nog een opvoedend verwijt naar de mens stoppen. Ik laat me niet gaan. Dat weet ik nog zo net niet, zegt de westerse mens. Die godheid is maar een naar gevalletje bruutheid. Oh, tenzij die de trekken van Jezus van Nazareth vertoond. Dan is het eerder tragisch. Dat moet ook gezegd.

Gekoesterd worden. Het is absoluut noodzakelijk voor een opgroeiend kind. En niet minder noodzakelijk voor een volwassen mens. Alleen kan voor die laatste een ander volwassen mens die taak niet meer vervullen. Niet meer zoals vroeger. Maar de behoefte is er niet minder om. En in onze zelf-doen cultuur, waarin iedereen zegt dat we voor onszelf moeten zorgen en dat meer er niet in zit, van boven, van buiten, van binnen is er niets anders dan het zelf, vallen we als dominosteentjes zonder dat iemand lijkt te vangen. De dokterspraktijk, de pillendraaiers en de coaches varen er wel bij. Die lappen ons weer op, zetten ons weer overeind en daar staan we weer in de wind. Omdat we niet meer kunnen voorstellen dat we gekoesterd worden. En toch is dat wat die oude teksten ons duidelijk proberen te maken op hun eigen onbeholpen manier. Als een ouder die het vertrouwen in het kind wel wil duwen, maar niet anders kan doen dan een vinger uitsteken om het wankele kind weer even overeind te helpen, die vervolgens weer zijn eigen eigenwijzige gang gaat, compleet geabsorbeerd door het eigen wereldje. Oh, en af toe dat moment van contact. Dat gevoel van verbinding, die ogen die de verbinding maken met die van de ouder en het even goed is. Ze beiden lachen. En vertrouwen. En daar weer dagen op kunnen teren. Gekoesterd worden. Zouden we ooit de werkelijkheid daarvan weer terug kunnen vinden op onze omzwervingen?

Hier vind je drie tekstgedeeltes die Rikko vanochtend las.

Deze rubriek heeft een eigen boek: Lazarus staat op. Daarin zijn de 25 mooiste ochtendgedachtes van de afgelopen tijd gebundeld en geïllustreerd door Joanne Zwart.

Lazarus staat op | Rikko Voorberg | Vuurbaak | ISBN 9789460050404 | € 17,95