
Leestijd: 4 min![]()
Het werk van rechtbankjournalist Saskia Belleman werd begin dit jaar dubbel bekroond, toen ze zowel de Machiavelliprijs als de titel Journalist van het Jaar 2024 in de wacht sleepte. Grote prijzen, maar erover opscheppen doet ze niet. “Ik had het totaal niet zien aankomen.”
“Het zou een beetje borstklopperij zijn om te zeggen dat ik een terechte winnaar ben. Ik vind het vooral een hele eer dat ik beide titels in ontvangst mocht nemen. Het is ook een enorme erkenning voor de rechtbankjournalistiek in het algemeen, ik ben blij dat dit werk op deze wijze gezien wordt. “
“Dat ik verhalen kan vertellen. Een mooie dimensie daarvan is dat ik mensen die nooit in een rechtbank komen, mag uitleggen hoe de rechtspraak werkt. Daar zijn tegenwoordig veel misstanden over. Zo hoor ik vaak dat strafuitspraken te mild zouden zijn. Dat ik mensen meer inzicht mag geven in strafprocessen en -uitspraken, is een mooie taak.”
Ik had als kind drie avontuurlijke droomberoepen
“Ik had als kind drie avontuurlijke droomberoepen: journalist, reisleider en stewardess. Stewardess viel vrij snel af toen ik erachter kwam dat je niet veel ziet van de landen waar je naartoe reist. Als reisleider ben je ook voornamelijk aan het werk. Daarom werd ik journalist. Ik ben dus geworden wat ik altijd wilde zijn.”
Ik denk dat mijn naasten niet zo snel zouden vertellen wat ze van me vinden. Ik hoop dat ze me omschrijven als energiek, gedreven aardig en enigszins sociaal. Ik vind zelf wel dat ik te veel werk, en meer tijd moet besteden aan vrienden en familie.”
“Ik ben rooms-katholiek opgevoed, maar geen gelovig mens. Als kind vond ik de wekelijkse kerkgang verschrikkelijk. Ik zie jonge mensen wel steeds vaker een geloof aanhangen. Dat begrijp ik wel. Het nieuws is tegenwoordig enorm negatief en jongeren hebben met veel onzekerheden te maken. Zo weten ze niet zeker of ze een huis kunnen vinden en hebben ze vaak een gigantische studieschuld. Ik snap goed dat het aanhangen van een geloof hun houvast geeft.”
“Ik luister niet zozeer naar muziek, maar vaker naar podcasts. Ik vind het heel rustgevend om mensen op de achtergrond te horen praten. De podcast De jongen zonder gisteren vind ik heel indrukwekkend. Deze gaat over de 21-jarige Nederlandse Jur Deitmers, die na een hersenontsteking zijn hele geheugen kwijt was. Ik heb ademloos naar zijn verhaal geluisterd.”
“Ik maakte de val van de Berlijnse muur via televisie mee, maar ik had er zo graag echt bij willen zijn! In deze tijd worden er veel muren tussen mensen opgetrokken. Soms, bijvoorbeeld in Amerika, letterlijk. De wereld polariseert enorm. Dat mensen juist zo euforisch waren toen er een muur wegviel, is heel bijzonder.”
Tekst: Willemijn Bakker

Kom op 5 juni naar het grootste worshipconcert van Nederland
Ontdek meer