Terug bij af

‘Terug bij af’, zo voel ik me nu als dominee. Hoe blij was ik dat we met meer mensen in de kerk mochten komen. In onze kerk met zo’n 130 bezoekers. Wat was het fijn om de broeders en zusters voor je te zien. Dat stimuleert. Nog sterker: dat inspireert.

Streng waren de voorschriften. Maar de mensen stonden geduldig voor de kerk in de rij op hun beurt te wachten. Allerlei andere diensten werden spontaan in onze gemeente belegd. Al weken lang extra doopdiensten. Er zijn zelfs doopdiensten geweest in de openlucht bij een boerderij. En nog veel meer.

Maar nu weer hoogstens 30 man. Terug naar af. Ik was eerlijk gezegd toch wel een beetje kwaad op de kerk van Staphorst. Hun diensten van zondag zijn nu de aanleiding geweest dat heel veel kerken weer moeten afschalen. We zijn weer terug bij af.

Natuurlijk is de nieuwe coronauitbraak de oorzaak. En daarachter liggend de overtuiging van velen dat het allemaal wel meevalt. Het valt niet mee. De reguliere zorg wordt afgeschaald. In de samenleving is de kerk weer een mikpunt. Op Urk verklaarde een dominee dat de Urkers niet zacht kunnen zingen. Misschien zou een preek over Elia bij de Horeb kunnen helpen: God die spreekt door een zachte stilte.

Gelukkig is mijn boosheid al weer gezakt. We gaan zondag weer opnieuw beginnen. Laat de kerk een lichtend licht en een zoutend zout zijn. En geen onderwerp in de talkshows.