Tineke Boele over het verlies van haar vermoorde dochter Milly
‘Lang heb ik de vogels niet kunnen horen zingen’
Leestijd: 2 min
Maart 2010 staat in het geheugen van Dordrecht gegrift. De 12-jarige Milly Boele werd toen door buur- en politieman Sander V. op een gruwelijke manier van het leven beroofd. Hoewel moeder Tineke Boele weer kan genieten van het leven, voelt ze de lege plek nog dagelijks. En de confrontatie met de dood van haar dochter blijft dichtbij. “Als ik licht zie branden in de bewuste badkamer denk ik soms: daar is ze vermoord.”
“Daar staat Fred met Pascal.” Tineke wijst naar een zwart-witportret aan de muur met daarop haar man met op zijn arm hun oudste zoon – toen nog een klein kereltje, inmiddels een man van 32. Op het tafeltje daaronder staan foto’s van haar drie kleinkinderen, die ze trots laat zien. “Zo leuk, die guppen. De oudste twee horen bij Pascal en de jongste bij Tibby, onze oudste dochter. Ik pas wekelijks op hen en dan is het hier een puinzooi. Maar dat hoort erbij als je oma bent.”
