“We zijn vandaag bezig geweest met de laatste twee afleveringen voor de podcast,” zegt Esther Erwteman. “Wat hebben we gemaakt?” Esther Porcelijn (columnist en schrijver) neemt een slok water en reageert: “Nou, jíj vooral. Ik ben steeds dingen verkeerd aan het schillen en snijden. Maar het was ‘Joodse penicilline’: de kippensoep zonder kip van Esther. En baba ghanoush, een auberginegerecht.”

Girlband

“We zijn een beetje als een girlband bij elkaar gezet. Zo voelde het in het begin,” zegt Esther Porcelijn lachend. “Ik weet niet hoe de EO op ons als duo kwam, maar het bleek gelukkig een goede match.”

“Ja, het klopte,” vult haar voornaamgenoot aan. “Wat ik ook heel leuk vind aan deze podcast is dat het telkens een heel organisch gesprek is, terwijl we elkaar vooraf nooit hadden gesproken. Vanaf de eerste seconde was het gewoon heel gezellig. Deze podcast is gericht op een jonger publiek, wat leuk is. En we krijgen de kans te laten zien dat Joden ook maar gewone mensen zijn.”

Esther Porcelijn: “Precies! Mensen kunnen over het jodendom en over Joden heel erg de geschiedenis induiken, dan gaat het al snel weer over de Tweede Wereldoorlog. Of ze trekken fluwelen handschoentjes aan: ‘O, de Joden – als je ze laat vallen, breken ze.’ Terwijl wij net zo zijn als ieder ander.”

Altijd een verhaal

Het oorspronkelijke idee vanuit de EO was puur een kookpodcast, legt Esther Porcelijn uit. “Ik ben geen culinair expert. Ik hou van lekker eten en van koken, maar daar houdt het wel op. Het leek me leuk mee te doen aan deze podcast, maar heb wel gezegd dat er meer inhoud in mocht zitten. Zo werkt het namelijk ook met de Joodse keuken: er zit altijd een verhaal omheen, een geschiedenis, een context. Het is nooit alleen eten.”

Het gesprek wordt even onderbroken als Esther Erwteman wordt weggeroepen om een gast van een nieuw drankje te voorzien. De andere Esther grinnikt. “Zo ging het ook tijdens de podcast-opnames. Er lopen soms mensen binnen die bijvoorbeeld olijfolie willen halen, of er komt een leverancier. Het is natuurlijk een winkel, Deli en catering. Dat gaat ook gewoon door.” Op de achtergrond klinkt het geluid van de blender.

Veel grapjes

“Juist omdat er politiek zo veel aan de hand is in Israël,” vervolgt ze even later, “wilden wij ook een andere kant laten zien. Wij delen een liefde voor het vrolijke jodendom, en vertellen graag verhalen die normaal niet verteld worden. We maken veel grapjes en genieten van de tradities en cultuur. Zo hebben we ook de typische Joodse moeder besproken, met al haar bemoeizucht. Ze is natuurlijk een beetje een stripfiguur, ze vindt je carrière heel belangrijk.” Esther Erwteman vult lachend aan: “Maar ook dat je 24 kinderen baart en – vooral – heel veel kleinkinderen.”

Veel herkenning

Esther Erwteman komt uit een religieus nest terwijl Esther Porcelijn in een seculier Joods gezin opgroeide. Tot wat voor gesprekken leiden die twee verschillende werelden? “Nou,” reageert Esther Erwteman, “het grappige is dat er over en weer veel herkenning is. Omdat onze grootste gemeenschappelijke deler is dat we uit hetzelfde culturele nestje komen. We zijn dan toevallig allebei Joods opgevoed, maar het feit dat we beiden uit Amsterdam komen én redelijk links en intellectueel zijn opgevoed, zorgt ervoor dat veel meer dan alleen religie ons bindt. Er zijn allerlei dingen die we beiden herkennen. Blijkbaar zijn we ook bij elkaar om de hoek opgegroeid. En als je verbindingen zoekt, vind je ze altijd wel,” zegt ze terwijl ze zichzelf wat frisse lucht toewuift: het is warm in de kookstudio.

Nóg een seizoen

“We wilden uitdragen dat het jodendom veel meer is dan alleen een religie,” vervolgt ze. “Het is niet alleen een geloof, maar ook een gevoel, een ervaring, kortom: van alles! En ik denk dat dit wel gelukt is.”

Het lijkt hun leuk om hierna nóg een seizoen te maken. Esther Porcelijn: “We hebben met zo veel plezier aan deze podcast gewerkt!” Ook de andere Esther is enthousiast: “Het lijkt me geweldig om nog eens van die echt traditioneel-Joodse gerechten te maken, om te kijken wat we daarvan vinden. De gerechten zoals ze vroeger gegeten werden, dus niet met mijn persoonlijke twist eraan. En weet je waar we het niet over hebben gehad? Dat zou ik volgende keer wel willen bespreken. Dingen zoals Ajax, een ‘Jodenclub’, of de diamanthandel, waar allemaal Joden in werkten. Kortom, nog genoeg onderwerpen om mee verder te gaan!”

Tekst: Tamara Brandemann
Beeld: Willem Jan de Bruin