Jullie wijzen op de derde weg. Hoe zien de eerste en tweede weg eruit?
Matthijs Langeraar: “De eerste weg is een sterk geloof in technologische systemen, zoals het coronatoegangsbewijs, en een manier van leven waarbij wetenschap en techniek ons verder moeten brengen. De tweede weg is er een van nadrukkelijk afstand nemen van die technologische systemen, waarbij er veel wantrouwen is ten opzichte van instituten en men heel nadrukkelijk pleit voor absolute vrijheid.”

Onze relaties met elkaar en de schepping worden ondermijnd

Hoe ziet de derde weg eruit?
“Die derde weg is een middenweg, en is begonnen als gesprek tussen mensen die zich ongemakkelijk voelen bij de manier waarop we omgaan met corona. We hebben namelijk de neiging om deze crisis – en ook allerlei andere crises – ‘op te lossen’ met nog meer geld en techniek, met nog meer schaalvergroting en digitalisering. Maar onze relaties met elkaar en de schepping worden ondermijnd.

We moeten het daarom met elkaar gaan hebben over het goede nieuws van Jezus dat er een wereld van vrede en recht gaat komen. Op onze website, op bijeenkomsten wellicht, en in onze eigen lokale context in elk geval. Laten we het hebben over vragen als: Is het goede nieuws echt waar? Wat moeten we daarmee? Welke denkers en doeners inspireren ons daarbij? Hoe vormen we plekken van hoop en gemeenschap in tijden van storm? Gesprekken dus, niet gericht op polarisatie, maar op vertrouwen.”

Hoe gaat mijn leven eruitzien als ik die derde weg bewandel?
“Het roept je op om na te denken over wie je wilt zijn, wat je waarden zijn en om daaruit te leven. Als je iemand wilt zijn die gericht is op ontmoeting en samenzijn, dan betekent dit dat je je leven daar ook op inricht. Door samen dingen te ondernemen, te vieren en ontmoetingen te hebben met elkaar. Waarbij je dus rekening houdt met andere waarden dan alleen maar de bescherming van gezondheid.”

• Lees ook: ‘Het gebed voor zowel Oekraïne als Rusland blijft hard nodig’

Gaat dit manifest gehoor vinden?
“Deze verklaring kwam ongeveer op hetzelfde moment uit als de verklaring van Mona Keijzer en die heeft enorm veel respons gehad. Dus ik denk dat veel mensen er ontvankelijk voor zijn. Maar waar het ons veel meer om gaat, is dat mensen zich bewust worden van de manier waarop we leven in onze technologische samenleving. En zich gaan afvragen: wil ik eigenlijk wel zo leven?”

De samenleving ís al enorm ‘vertechnologiseerd’. Kunnen we nog terug?
“De vraag is niet zozeer of we terúg willen, maar waar we naartóé willen. Je kunt wachten tot de technologische ontwikkelingen je leven opslokken, of er zelf veel nadrukkelijker initiatief in nemen. Het begint met bezinning en vervolgens actie ondernemen, door nee te zeggen of dingen anders te gaan doen.”