Je zou de titelheld een tragikomische variant op Clooney kunnen noemen. Jay Kelly is ook een alom bewonderde filmster, maar heeft er privé nogal een potje van gemaakt (wat bij Clooney toch lijkt mee te vallen). Door een obsessieve focus op zijn carrière heeft Jay nooit echt goede vrienden gemaakt, en een slechte band ontwikkeld met zijn twee dochters. Zo rond zijn 60e leidt dit besef tot een fikse identiteitscrisis.

Turend in de spiegel vraagt Jay zich af wie er eigenlijk schuilgaat achter die geliefde grijns. En waar hij nu precies om wordt gewaardeerd. Wanneer zijn jongste dochter een rondreis door Europa gaat maken, besluit Jay haar impulsief te volgen – in stijl, met een hele kolonne assistenten, onder wie zijn trouwe manager Ron (een mooie serieuze rol van komiek Adam Sandler).

Jay Kelly is een fijne, vermakelijke, maar ook wel wat tweeslachtige film. Die het ene moment satirisch uithaalt naar de sterrencultuur, en er het volgende moment weer een lofzang op lijkt. De toon schommelt ook nogal, van dramatisch naar sentimenteel naar ronduit kluchtig. Toch werkt het verhaal toe naar een effectieve, verrassend weemoedige climax. Waarin Jay ten diepste ervaart hoeveel zijn keuzes hem hebben gekost.

• 

  Meryl Streep overtuigt als rockdiva in 'Ricki and the Flash'

  Meryl Streep overtuigt als rockdiva in 'Ricki and the Flash'

Qua sfeer en inhoud deed Jay Kelly me sterk denken aan twee eerdere films met George Clooney: Up in the Air (2009) en The Descendants (2011). Ook van die bitterzoete verhalen over de waarde van liefde en familiebanden. Thematiek die goed past bij de kerstvakantie, dus wie in is voor een Clooney-marathon kan deze films (te huur via o.a. Pathé Thuis) ook nog prima bekijken.