We tellen onze zorgen

De komst van de lente is niet tegen te houden. ‘Kijk, de winter is voorbij, de zangtijd is aangebroken’, zegt het Hooglied. De lente is Gods adem die wat vastgevroren zit ontdooit, die alles weer doet bewegen en stromen en ons meeneemt naar nieuwe kansen en mogelijkheden.

Maar wat doen wij? Het lijkt wel alsof we bang zijn voor de lente. Weggedoken in de kraag van onze jas sukkelen we door alsof het nooit voorjaar wordt, maar 32, 33, 34, 35 januari. Niet onze zegeningen maar onze zorgen tellen we één voor één, als ijspegels die aan de dakgoot hangen. Ja, wat wij verkeerd hebben gedaan, iets waarvoor we ons schamen, bevriezen we in ons binnenste in plaats van ons te openen voor God die redt wanneer ‘ons hart ons aanklaagt’. We zijn als een Eskimo die de warme zuidenwind vreest die zijn iglo doet smelten – niet beseffend dat hij dat ding helemaal niet meer nodig heeft en het hoog tijd is om zijn poloshirt te zoeken.

In vertrouwen openen

Buiten is de lente niet te stoppen. Waarom sluiten wij onszelf dan op in ons harde winterdenken? Dan kan er niets ontdooien en veranderen, je mist het leven zelf dat altijd groeit en beweegt. Voor je het weet raak je vervreemd van de werkelijkheid en word je een prooi voor achterdocht, ‘fake news’ en kille fantasieën. Maar wie zich in vertrouwen of geloof opent voor de lente, zal opleven en bloeien.

‘De dag ademt weer en het duister vlucht’, zingt het Hooglied. Stop met dat gegriep over alles en iedereen. Maak een drastische keuze. Gooi die dikke stijve winterjas aan de kant, trek iets aan wat licht en kleurig is en ‘spring over de bergen, dans over de heuvels’.

Een nieuwe lente, een nieuw besluit.