Alleen al het idee van zo’n volle zaal brengt Wim in gedachten terug bij zijn eerste EO-Jongerendag. Hij was 17 en het evenement was in de Jaarbeurs in Utrecht. Die dag werd het startpunt voor zijn geloofsverhaal: hij werd er diep geraakt, en Gees – toen nog zijn vriendin en later zijn eerste vrouw – maakte er een keuze voor Jezus. Dat hij zelf ooit op dat podium zou staan, leek toen ondenkbaar, zeker omdat hij zichzelf in die tijd eerder een rebelse tiener noemde dan een podiumspreker. “Als je me dat toen had voorspeld, had ik je voor gek verklaard.”
En toch gebeurde het. In 2000 stond Wim voor het eerst als spreker op de EO-Jongerendag, in de Amsterdam ArenA. “Ik sprak over The comeback of Jesus", herinnert hij zich. “Dat ging over de wederkomst van Jezus, maar óók over de vraag of Hij opnieuw zichtbaar mag worden in onze samenleving. En eerlijk gezegd: die boodschap is actueler dan ooit.”
Als Wim terugdenkt aan de jongerendagen van toen, denkt hij vooral aan een feest van herkenning: als jonge christen om je heen kijken en weten dat je niet alleen bent. Juist dat samen geloven, met duizenden jongeren bij elkaar, is voor hem nog steeds de kracht van het evenement.
“Het concept is hetzelfde gebleven, maar het accent is verschoven. Ik denk dat de EO-Jongerendag steeds meer een groot muziekevenement is geworden. Vroeger was er meer spreektijd, meer ruimte om het evangelie uit te leggen. Dat kon toen: drie toespraken op één dag. Een half uur voor Henk Binnendijk, twintig minuten voor mij en nog een derde spreker. Nu is alles compacter en strakker geregisseerd.” Toch ziet Wim het niet alleen als verlies. “Het zegt ook iets over hoe jongeren geloven, zingen en samenkomen. In elke tijd moet je opnieuw de juiste toon vinden.”
Bewust toeleven naar Pasen? Download de gratis Visie-app!
Tijdens de veertigdagentijd vind je in de Visie-app iedere dag een meditatie en een lied rond het thema: ‘Zie, Ik maak iets nieuws’. De overdenkingen worden gemaakt door geïnterviewden of schrijvers van Visie.
Wat Wim vooral bijblijft, zijn de momenten waarop jongeren kozen voor Jezus. “Na de toespraken op de jongerendagen, maar ook op de praise-avonden, deden we een uitnodiging om Hem te volgen. En er werd gereageerd, met honderden tegelijk.” Voor Wim waren die uitnodigingen meer dan een emotioneel moment. Hij ziet ze als gedenkstenen, zoals het volk Israël stenen oprichtte bij de Jordaan: een zichtbaar teken van een moment waarop God ingreep. “Nog altijd komen mensen naar me toe en zeggen ze: ‘Op die Jongerendag of op zo'n praise-avond heb ik mijn leven aan Jezus gegeven.’ Dat raakt me elke keer.”
Wie is Wim Grandia?
Wim Grandia (1961) werkte vanaf 1980 bij de EO en speelde een grote rol in het jeugdwerk, onder meer bij de Ronduit Club (nu BEAM) en als spreker bij honderden Ronduit Praise-avonden en conferenties. Ook was hij nauw betrokken bij de EO-Jongerendag; hij sprak daar vier keer. In 2006 verliet hij de EO en werd hij voorganger, onder meer in Dordrecht, Apeldoorn en Haarlem. Tegenwoordig spreekt, schrijft en coacht hij, en toert hij met Bijbelstudieavonden door het land. Daarnaast schreef hij studieboeken over Daniël en Openbaring en maakt hij (eindtijd)studies op YouTube. Zijn eerste vrouw Gees overleed op jonge leeftijd; inmiddels is hij hertrouwd met Sonja.
Op 5 juni, ruim twintig jaar later, staat Wim er opnieuw. Dan keert hij terug naar het podium tijdens het speciale worshipconcert voorafgaand aan de vijftigste EO-Jongerendag. Bekende artiesten van toen en nu treden op, en Wim deelt opnieuw een boodschap. Waar die precies over gaat, laat hij nog even open. "Er is wel één verhaal dat aan me blijft trekken: de gelijkenis van de zaaier. Vooral dat deel waarin het zaad wel in goede grond valt, maar later verstikt wordt door onkruid. We leven in een tijd waarin we constant overspoeld worden: werk, gezin, prestaties, social media. Het lijkt alsof het Woord van God in ons leven soms geen ruimte meer krijgt. Niet omdat we Hem afwijzen, maar omdat we zó vol zitten. Dan raakt het geloof op de achtergrond, stilletjes, sluipenderwijs. Door onkruid dat alles overwoekert."
Precies daarom neemt Wim zijn voorbereiding serieus. Hij is niet iemand die wat losse gedachten bij elkaar raapt en dan het podium op stapt. Hij leest, bidt, schrapt, herschrijft. Maar als het verhaal eenmaal staat, begint vaak een tweede fase, zegt hij. “Dan komt die andere stem: wie ben ik dat ik daar mag staan?”
Hij noemt het aanvechting: de innerlijke twijfel die ineens opkomt en alles probeert te ondergraven. Wie denk je wel dat je bent? Denk je echt dat ze daarop zitten te wachten? “Altijd dat stemmetje vanbinnen: heb ik het wel goed voorbereid, ben ik het wel waard om dit te doen?” En toch, zegt Wim, "als die twijfel er nooit zou zijn, zou ik me pas echt zorgen maken."
We vieren 50 jaar Jongerendag met een worshipconcert! Info & tickets.
Met Michael W. Smit en vele anderen
Wim wil dat zijn woorden ertoe doen – zeker voor jongeren die opgroeien in een wereld vol ruis. Stel dat hij op 5 juni niet voor een reüniepubliek zou staan, maar een dag later, op 6 juni, op de EO-Jongerendag. Wat zou hij de nieuwe generatie dan meegeven?
"Wat ik jongeren vooral gun, is helderheid in de ruis. Ze krijgen elke dag zóveel over zich heen, via social media en alles daaromheen. Ik zou zeggen: laat je niet gek maken. Heb de moed om op zoek te gaan naar de echte waarheid.
En als je blijft twijfelen of uitstellen: wacht niet eindeloos. Ik geloof dat Jezus ieder moment kan terugkomen. Maar ik ga je niet bang maken met een donderpreek, daar ben ik allergisch voor. Het gaat mij hierom: word wakker, blijf dicht bij Jezus en houd vol.”
