Column Daniël | ‘Een blok beton’
Leestijd: 2 minDoor Daniël de Wit
Anderhalf jaar geleden werd mijn dochter Sarah geboren. Een magisch moment, waarin je alles begrijpt en tegelijk ook helemaal niets meer weet. Onze verloskundige was een dame uit één stuk: een blik op haar vertelde me dat het goed kwam.
Vandaag: het is vroeg in de ochtend. Felle lichten, groene lappen. Het doet allemaal wat groezelig aan, maar dit is een van de beste OK’s van Nepal. Er gaat een spoedkeizersnede beginnen. Het baby’tje zit klem en moet zo snel mogelijk geboren worden. De arts snijdt in de buik, nog een keer, trekken, voelen, nog een snee en dan afklemmen. Binnen vijf minuten pakt ze een klein babymeisje uit het lijf. Het is blauw-grijs en stil. Ik sta dit te filmen en het zweet loopt over mijn rug. En dat is niet door de tropische hitte die er heerst in dit ziekenhuis. Ik word duizelig als ik het slappe baby’tje zie.
