
Leestijd: 2 minDoor Rien Boxum
Als ik aan Russen denk, denk ik de laatste jaren vooral aan oorlog, agressie, en slecht nieuws. Dat is wat ik dagelijks zie in krantenkoppen, analyses en journaals. Misschien herken je dat wel. Rusland voelt ver weg, maar het beeld dat ik erbij heb is vaak negatief. Juist daarom bleef Youri me bij.
Voor reportages van EO Metterdaad reisden filmmaker Daniël de Wit en ik naar het afgelegen Pibor in Zuid-Soedan. Over land reizen was geen optie; volgens onze lokale contacten was de kans op beroving of ontvoering veel te groot. Daarom vlogen we met UNHAS, de luchtvaartdienst van de Verenigde Naties die hulpverleners naar moeilijk bereikbare gebieden brengt.
Onze piloot heette Youri. Een Rus. We stapten in een oude Russische MIL-MI-8 helikopter: luidruchtig, versleten, oncomfortabel maar degelijk en betrouwbaar. Terwijl we boven het uitgestrekte landschap van Zuid-Soedan vlogen, moest ik denken aan het beeld dat ik onbewust van Russen heb gekregen. Maar Youri paste daar totaal niet in. Hij was vriendelijk, behulpzaam en zichtbaar trots op zijn werk. En daar zat iets ongemakkelijks in.
De oorlog in Oekraïne heeft diepe sporen getrokken. Ook in ons beeld van Russen. Het is verleidelijk om mensen te vereenzelvigen met hun land of regering. Maar daar, hoog boven Zuid-Soedan, was Youri geen vertegenwoordiger van een regime. Hij was gewoon een man die ervoor zorgde dat artsen, hulpverleners, journalisten en voedselhulp terechtkwamen op plekken waar ze hard nodig waren.
Misschien was dat wel de belangrijkste les van die vlucht. Mensen passen zelden in de hokjes die we voor hen bedenken. Mijn beeld van "de Rus" bleek niet te kloppen met de man die voor me zat in de cockpit.
Achter de grote verhalen schuilen nog altijd gewone mensen.


Dit artikel hoort bij de campagne
Hulp voor de vergeten ramp in Zuid-Soedan