Column Daniël | ‘Lachen door tranen heen’
Leestijd: 2 minDoor Daniël de Wit
Ik lig languit op de comfortabele bank van Joyce. Buiten is het bloedheet, maar binnen brengt de ventilator wat verkoeling. Mijn opdracht is om een film te maken over het leven en werk van Joyce, maar ik heb nog geen idee waar ik moet beginnen.
Joyce is 70 jaar oud, haar man is onlangs overleden en op haar werk mag ik vrijwel niets filmen. Dus kletsen we wat, in de hoop op een briljante ingeving. Een uitdaging. Tijdens ons gesprek besluit ik de camera gewoon op ons gebabbel te richten. Joyce maakt me voortdurend aan het lachen, terwijl ze vertelt over de moeilijke tijd van rouw waarin ze zich bevindt. “Ik ben eigenlijk altijd vrolijk, behalve als ik honger heb,” lacht ze. Humor en veerkracht. Dát moet de kern van mijn verhaal worden, bedenk ik me.
