Geen brandstof meer

Ze hebben in eerste instantie het plan om naar Polen te gaan, omdat ze daar wat mensen kennen. “Het was maart en dus behoorlijk koud. Al snel komen ze erachter dat de tankstations in Oekraïne geen brandstof meer verkopen, dus nemen ze de kortste weg naar de grens van Moldavië om daar te tanken.  

Onbeschrijfelijke rust

Na een stressvolle reis komen ze aan in de stad Oradea, Roemenië. “Ik voelde hier een onbeschrijfelijke rust, dus we zijn er een langere periode gebleven.” Het plan om naar Polen te gaan, is nu van de baan. Omdat de veiligheid van Alla’s ouders erg belangrijk voor haar is, overtuigt ze hen ervan ook naar Roemenië af te reizen. En dat doen ze. “Het weerzien was heel bijzonder en emotioneel. We dachten dat we elkaar nooit meer zouden zien toen we afscheid namen in Oekraïne.” (Zie Alla en haar moeder op de foto.)  

De taal van de liefde

In de stad Oradea begint de familie een nieuwe levensfase in een nieuwe woning. “Onze Roemeense buren kwamen naar ons toe met een pan eten, waardoor wij ons direct welkom voelden. Sindsdien hebben we een hechte band met hen. Ondanks dat we niet dezelfde taal spreken, begrijpen we elkaar door de taal van de liefde.” De buren koppelen hen aan organisaties die Oekraïense vluchtelingen steunen. Zo ontvangen Oekraïense gezinnen, zoals het gezin van Alla, eten, kleding, schoenen, hygiëneproducten en medicijnen. Ook is er aandacht voor psychosociale ondersteuning, om ze te helpen hun ervaringen te verwerken.

Bevrijd van mijn pijn

Later komt Alla terecht bij het project 'Restoration' wat Metterdaad samen met partner Dorcas ondersteunt. Hier wordt een kleine Oekraïense gemeenschap gecreëerd waar mensen begeleid worden door maatschappelijk werkers. “We werden met zo veel warmte en liefde ontvangen: het voelde echt als een grote familie waar we op elkaar kunnen rekenen. Ik ben zó dankbaar voor alle hulp, zowel materieel als emotioneel. Tijdens de bijeenkomsten voel ik me bevrijd van al mijn pijn door de oorlog. Mijn kinderen en die van mijn zus doen graag mee aan de activiteiten, zoals tekenen en spelletjes doen. Hierbij leggen zij contact met andere kinderen, wat ontzettend waardevol is.”

Iets terugdoen

“Binnen dit project kan ik mijn beroepsvaardigheden ontwikkelen. Als fitnesstrainer geef ik wekelijks lessen aan de anderen van het project. Daardoor voel ik mij nuttig, want het is fijn om iets terug te kunnen doen. Tegelijkertijd wordt bijvoorbeeld het haar van mijn kinderen geknipt door andere Oekraïense vluchtelingen.” Alla biedt haar fitnessdiensten ook aan in een sportschool in Oradea. Zo verdient ze een inkomen om haar gezin te kunnen onderhouden.  

Leven, dromen, hopen

“We danken jullie en God voor alle steun die ons gegeven is. Hier vond ik een toevluchtsoord, open armen en liefde. Ik ben het Roemeense volk en de organisaties dankbaar die zich gedurende deze hele periode volledig hebben ingezet voor de Oekraïense vluchtelingen. Door jullie voelen we dat we weer kunnen leven, dromen en hopen. Ik geloof met heel mijn hart dat er op een dag weer vrede zal heersen in Oekraïne en dat we naar huis kunnen terugkeren.”