Als Jezus een instagramaccount had gehad, dan was hij ongetwijfeld een van die nieuwbakken zelfhulpcoaches geweest waar mijn tijdlijn mee wordt overspoeld de laatste tijd. Het zijn steevast doodnormale jongens en meisjes die een vreemd soort roeping hebben gekregen en denken dat ze Jan en alleman kunnen redden van een dodelijk gebrek aan zelfvertrouwen. Ze overladen je met peptalks en tegeltjeswijsheden, met meditatietechnieken en digitale schoppen onder je hol.

En eerlijk: eigenlijk roepen die instagoeroes ook gewoon op tot een vorm van geloof. Om rijk en succesvol te worden, zo zeggen ze, hoef je niet hard te werken of geluk te hebben met een rijke pappie, je hebt alleen de juiste money mindset nodig: je hoeft alleen maar een signaal het universum in te sturen dat je gelooft in geld, en de flappen komen zo jouw kant uit gevlogen. Of het werkt weet ik niet, ik moet eerlijk toegeven dat ik mijn werk te leuk vind om zomaar te stoppen en over te stappen op positieve aardstralen.

Je messias achterna

Ik hang nog altijd rond in het Nieuwe Testament, en wat me opvalt is dat de mensen die Jezus tegenkomt wel erg makkelijk hun hele bestaan opgeven om achter hem aan te hobbelen. Nu kan het zijn dat ze sowieso al ontevreden waren, en dat elk alternatief er per definitie aanlokkelijk uitzag, ik weet niet hoe het was om rond het jaar nul te leven - het kan. Maar dan nog! In Mattheüs 8 roept een man dat hij Jezus heel graag wil volgen, maar dat hij eerst zijn vader nog even wil begraven. Lijkt mij geen gek verzoek, je vader een begrafenis geven is wel een beetje de basisetiquette van het familieleven. Maar niet voor Jezus. Nee, die roept: 'Volg Mij, en laat de doden hun doden begraven.' Als iemand dat tegen mij zou zeggen wanneer ik op het punt sta mijn pa te begraven, dan had ik ‘m denk ik een klap in zijn gezicht gegeven, maar niet de volgers van Jezus. Ze laten hun vader voor wat ‘ie is, en volgen hun messias.

En terwijl ik me verbaas over zoveel volgzaamheid, bedenk ik me dat het tegenwoordig helemaal niet zo veel anders is. In mijn omgeving ken ik iemand die een instagramaccount aanmaakte en binnen een maand tot aan haar nek in de zelfhulpgroepen zat. Ze ging naar meetings met mede-zwevers, deed dansjes om middernacht in het bos omdat dat haar ziel zou reinigen, en repost nu alleen nog maar oneliners waar de honden geen brood van lusten. Mensen hebben nu eenmaal een talent voor volgzaamheid, daar kunnen we niet omheen.

Jezus is zo gek nog niet

En eerlijk is eerlijk: Jezus deed ook wel dingen waardoor ik zelf misschien ook wel een eindje met ‘m was opgelopen. Wanneer hij een vrouw van de ‘pijn van haar maandelijkse bloedingen’ af helpt bijvoorbeeld. Welke vrouw wil dat nou niet? En dode kinderen tot leven wekken, daar kun je me ook altijd voor wakker maken. Alle gekheid op een stokje: Jezus had natuurlijk meer te bieden dan de eerste de beste instagramcoach, en toch word ik tijdens het lezen van het verhaal van Jezus’ loopbaan heen en weer geslingerd tussen ‘Wauw, Jezus, wat een topactie dit’ en ‘wait what, zou je niet even wat referenties opvragen voordat je achter een vreemde man aan rent?’

Mijn generatie heeft er z’n mond van vol dat religie niet meer van deze tijd is.

In ieder geval zou iedereen die meer dan vijf instacoaches volgt al helemaal eens achter z’n oren moeten krabben. Want mijn generatie heeft er z’n mond van vol dat religie niet meer van deze tijd is, maar kijk eens goed waar je zelf blijkbaar door geraakt wordt op sociale media. Is dat niet eenzelfde oproep tot een positieve insteek, tot medemenselijkheid, oprechtheid en integriteit? Okee, Jezus predikte bescheidenheid en zelfverkozen armoede, daar is instagram niet heel goed in. Maar als de instagoeroes iets laten zien dan is het dat we blijkbaar 2000 jaar na dato nog altijd behoefte hebben aan een leidraad die hoop biedt. Is het in dat licht gek dat hele hordes mensen voor de Bijbel kiezen? Me dunkt van niet.

Foto: Bibian Bingen