Toch schoot woensdagavond voormalig VVD-leider Frits Bolkestein me in gedachten – en die bleef in mijn hoofd rondwarrelen. Toen Bolkestein in 1997 D66-leider Hans van Mierlo weer eens op de kast had gejaagd (over zijn bemoeienis met een rechtszaak tegen Desi Bouterse), ontstond een hoogoplopende ruzie in het parlement. “De eerste kwaliteit van een minister is onverstoorbaarheid”, zei Bolkestein daarop tegen Van Mierlo.

Van Mierlo stond bekend als een gepassioneerd maar ook emotioneel politicus. Kaag heeft het dus van geen vreemde als ze zegt dat haar gevoel haar ingaf het debat te verlaten. Als gezegd: ik heb daar alle begrip voor.

Dat niet alleen Kaag verdween, maar, in snelle plukjes na elkaar, het gehele kabinet (premier Rutte als laatste) vind ik minder gelukkig. Natuurlijk, solidariteit is een schone zaak. Maar hier waren meer waarden in het geding dan alleen solidariteit. Het parlement is hoogste orgaan in onze democratie. De tijdelijke afwezigheid van het totale kabinet gaf pijnlijk weer dat het kabinet zelf denkt te kunnen bepalen wanneer het zich wel en niet ter verantwoording laat roepen. Dit is niet de nieuwe, gewenste bestuurscultuur waar velen naar zochten bij de start van dit kabinet.

Ratio en gevoel zijn beide van belang, en verdienen – zeker in deze tijd waarin het gevoel hoogtij viert – beide een plek in het politiek debat. Maar ze moeten wel in balans blijven. In dit geval was het beter geweest als de Kamer en het kabinet (min Sigrid Kaag) Baudet krachtig hadden bevraagd en vooral tegengesproken. Het kan bijna niet anders dan dat het weglopen van het kabinet tot een groot feest heeft geleid op de burelen van Forum.

Als compleet kabinet weglopen uit het parlement - dat doe je niet.