Nu ik na twee dochters een derde kind krijg, komt weer de hardnekkige verwachting dat ik vast hoop dat het een jongetje wordt: “Ik gun je een zoon” En weet je wat: ik ben het helemaal met ze eens. Qua salaris, fysieke gevaren, verwachtingspatronen, carrière, medicinale wereld, etc. zou ik veel liever een zoon willen. Maatschappelijk gezien gun ik iedereen een zoon.

Maar nu ik heb ervaren hoe leuk dochters zijn, maakt het mij – sorry mensen (vooral mannen) – totaal niet uit wat het wordt. Net of ik als vader alleen maar geschikt ben om toekomstige vaders op te voeden. En bij drie dochters gedeeltelijk buitenspel sta. Goed ben voor de ‘mannelijke touch’ en Roos de rest moet doen.

Net of ik als vader alleen maar geschikt ben om toekomstige vaders op te voeden

Pip en Wies willen voetballen, houden van vies worden, springen van grote hoogtes (wat op zich niet gewenst is, maar ze durven het wel) en van jongens zijn ze totaal niet onder de indruk. Pip houdt totaal niet van poppen. Of jurken. Of getut met haar haar. Is redelijk luidruchtig, onrustig en rechtdoorzee.

Ze raust door musea, speeltuinen en woonwinkels. Heeft het liefst constant de volle aandacht. Wies is het tegenovergestelde. Speelt een half uur ongestoord met poppen. Wil elke dag een prinsessenjurk aan. Durft niet te ver van ons vandaan.

Tekst gaat hieronder verder.

• 

  Bas: ‘Ik wil een andere papa (zijn)!’

  Klik hier

Het zijn verschillen in karakter, niet in gender. En ik houd van allebei de karakters. Stiekem doen Roos en ik (met lange haren, kledingkeuze, etc.) nog steeds mee aan het standaardbeeld van meiden en jongens, maar we proberen ze niet door die beperkende blauwe of in dit geval roze bril te bekijken. Ze mogen hun karaktereigenschappen (en later ook uiterlijk) wat ons betreft helemaal zelf uitzoeken.

Ons derde kind is geen geslacht, maar – klein mierzoet kotsje – een mens. En helemaal welkom.