“Knevel, gespeld met een ‘v’?”
“Ja, klopt.”
Even was het stil.
“Ik mag het natuurlijk niet vragen, maar bent u de vader van Marije Knevel, uit Wie is de Mol?”
“Ja, ik ben de vader van Marije.”
“O, wat leuk dat ik nu de vader van een bekende Nederlander heb gesproken.”

“Het is zover,” zei ik tegen mijn vrouw. “Ze is me gepasseerd. Ik ben nu ‘de vader van’.”
“Vind je het erg?” vroeg mijn vrouw. “Gaat je ego eraan?”
Het antwoord wist ze wel: dat ego is ergens vele jaren geleden verdwenen.

“Ik denk dat het meer een einde van een tijdperk is,” zei ik. “Het markeert het feit dat wij ouder worden, en dat een nieuwe generatie het gaat overnemen.”
“Hoeveel kijkers had jij ooit maximaal,” vroeg ze niet eens om me een beetje te jennen, maar simpelweg vanuit interesse. “Ongeveer 1,4 miljoen in een uitzending van Knevel & Van den Brink.”

“En Marije?”
“Meer dan 3,2 miljoen.”
Even was het stil. “Dat is wel veel... Hoe voelt dat?”
“Het gaat niet om getallen en aantallen, zeggen we altijd bij de EO, het gaat om de boodschap.”
“En dat meen je?”
“Ja, uit de grond van mijn hart.”
“En Marije?”
“Ik ben trots op haar.”
“Dat zijn we samen,” zei mijn vrouw meelevend.
“Heb je nog een tekst?” vroeg ze.
“Altijd. ‘De pracht van jonge mensen is hun kracht, de sier van oude mensen is hun grijze haar’ (Spreuken 20:29).”