Verstoppertje spelen met kleine kinderen is echt het leukste wat er bestaat. Als je roept: “Waar ben je nou?” verraden ze hun plekje door “Hier!” te roepen. En op het moment dat peuters handen voor hun ogen houden, zijn ze er ‘echt’ niet meer.

Afsluiten

Als volwassene lukt het ons vaak niet meer zo makkelijk: jezelf overgeven en met kinderlijk voorstellingsvermogen afzonderen en afsluiten voor de buitenwereld. We vinden het knap ingewikkeld om ons los te maken van de talloze prikkels en afleidingen die ons omringen en die onze aandacht vragen.

To-do-list

De tijd waarin wij leven overlaadt ons met informatie en zo kan ons contact met God de slotsom zijn van de dag en van onze to-do-list. “Oh ja, Heer, hier ben nog even….”

Toch lezen we in Matteüs 6 dat Jezus ons een duidelijke opdracht meegeeft, voordat Hij het Onze Vader aan zijn discipelen leert. Als ze vragen: “Heer, leer ons bidden,” schetst Jezus een helder plaatje. Bidden is niet voor de show. Het gaat niet om de erkenning van anderen. Het gaat ook niet om mooie woorden of langgerekte verhalen. Je trekt je terug, sluit de deur, zoekt een plekje in je binnenkamer. Tijd voor God.

Bezemkast

Een kleine speurtocht naar het woord ‘binnenkamer’ en wat voor ruimte het geweest moet zijn in Bijbelse tijden, levert de volgende informatie op. In de Griekse grondtekst wordt het woord tameion gebruikt, wat voorraadkamertje betekent. In die tijd voordat er koelkasten en Ikea-keukens waren, bewaarde je je spullen in een klein kamertje ergens middenin het huis, zoiets als een bezemkast. Een kleine ruimte die dicht kon, waar het stil was en waar het daglicht niet kwam. Alleen bidden in het donker dus. Geen fraai icoon aan de muur, net zomin als een heerlijk bidstoeltje in een fraai gestyled hoekje. Maar lekker sober in de bezemkast. Interessant dat ook bidders in het oude Israël, hoewel er geen Facebook of telefoon was, een stil hoekje moesten opzoeken zonder audiovisuele prikkels.

Geen schone schijn

Eigenlijk weten we als westerse christenen in de 21ste eeuw wel dat we dat terug te trekken en afzonderen bij God de Vader hard nodig hebben. Jezus deed het zelf ook! Als Hij met zijn Vader wilde spreken, trok Hij zich terug!

En al staan we niet in onze nieuwste gebedsmantel op de hoeken van de straten met opgeheven handen te bidden, zoals de Farizeeërs, toch is erkenning zoeken ons ook niet vreemd. We vinden van alles van elkaar, ook in de kerk, en vergelijken totdat we erbij neervallen. “Wat bad je mooi,” en “wat doe je veel goede dingen voor God en asielzoekers!” En als we op retraite zijn geweest, moet de hele wereld dat wel weten via een Facebook-post.

In de binnenkamer valt dat allemaal weg. En gaat het niet meer om wat je doet of wat anderen van je vinden (of wat jij van anderen vindt!). Het gaat om God en om jou. We hoeven geen schone schijn op te houden.

In de auto

Juist in de afzondering groeit onze relatie met God. Dat groeien kan ook als we samen met anderen bidden, maar voor onze persoonlijke relatie met God is je afzonderen zo goed. Alleen zijn met Hem op een plaats waar je rust vindt, waar geen mens je ziet. Waar alles om je heen even weg valt en waar je niet tot jezelf, maar tot God kunt komen.

Dan hoeven we misschien zelfs niet eens onze ogen te sluiten, maar kunnen we wandelen door het bos en hardop praten met God. Of luisterend bidden in de auto! 

Tekst: Inge-Mirjam Bosveld