De dag dat ik Jezus ontmoette van de journaliste Charlotte Rørth is een onverwachte bestseller in Denemarken. Rick sprak met Charlotte en concludeert: ‘Ik geloof dit verhaal, hoe bizar het ook klinkt.’
Charlotte Rørth heeft Jezus gezien. Twee keer. Hij verscheen aan haar in de sacristie van een oude kerk in Spanje. Als een hologram, maar net zo echt als de toeristen die om haar heen drentelden. Ze schrijft met veel liefde over die ontmoetingen. De aantrekkingskracht was sterk. Erotisch. Toen hun blikken elkaar kruisten, werd ze verliefd. Een verliefdheid die duurt tot op de dag van vandaag, negen jaar na de eerste ontmoeting.
Wat deed Jezus? Hij sprak Aramees. Hij liep op een gruispad, in Israël, tijdens het tweede jaar van zijn bediening. Ze reisde dus ook nog door de tijd. Hij keek haar aan. Hij zag haar. Hij accepteerde haar.
Daar is ze nog van aan het bijkomen.
Ik geloof haar
Ik geloof dit verhaal van Charlotte, hoe bizar het ook klinkt. Dat ze Jezus heeft ontmoet. Ik heb haar boek gelezen en ik heb haar gesproken toen ze begin juni in Nederland was. Tegenover haar zittend heb ik eens diep in haar ogen gekeken. Het is een doodnormale vrouw. Ze droeg een donkerblauw mantelpakje, een parelketting en een gouden kruisje om haar hals. In Denemarken is ze journalist. Ze heeft op het gymnasium gezeten.
Voor haar Jezusontmoeting geloofde ze wel in God en in zijn Zoon, maar dat bracht de normale gang van zaken slechts twee keer per jaar in de war: met Kerst en Pasen. ‘Hij was een belangrijk historisch figuur, zo zag ik Jezus.’ Ze geloofde niet dat hij nu nog leeft. Laat staan dat hij nog altijd verschijnt aan mensen. Al helemaal niet het soort man om verliefd op te worden.
Iemand die je het gevoel van een orgasme geeft? Het had natuurlijk wat voeten in de aarde om dit allemaal te vertellen. Om het boek te schrijven (waar niemand in geloofde, maar wat momenteel een bestseller is in Denemarken). Een waar uit de kast komen.
Geloof, hoop en liefde verwerf je niet door intellect
Opmerkelijk genoeg, vindt ze zelf, valt bijna niemand haar aan. Waarschijnlijk omdat de ervaring zo persoonlijk is. Wat kun je daar tegen inbrengen? Hoe kun je die onderbouwen? Dat was voor Charlotte een struikelblok. Alles in haar schreeuwde om hoor-en-wederhoor. Een journalist zonder betrouwbare bron is nergens. En een gesprek, een ontmoeting met Jezus, is nu niet direct een verifieerbare bron…
Gelukkig vond ze de moed haar verhaal te vertellen. Steun daarvoor kreeg ze overigens van een gerespecteerd theoloog, Thomas van Aquino. Die stelde dat er twee soorten kennis bestaan: een die je via het intellect kunt verwerven en een andere die je bereikt door liefde en eenheid met God. Kennis over geloof, hoop en liefde, zei Aquino, verwerf je niet via het intellect. Dat gaf Charlotte academische rugdekking om uiteindelijk haar verhaal op papier te zetten.
Maar wat moet je met zo’n verhaal? Over een vrouw die Jezus ontdekt, verliefd wordt – en meer – en alles op alles moet zetten om haar gewone leven op de rails te houden en niet in volledig katzwijm te vallen vanwege Jezus?
Je wilt bij hem zijn
Toen ik in de trein zat onderweg naar mijn interview met Charlotte, dacht ik aan Matteüs. U weet wel, die tollenaar. Mijn lievelingsverhaal uit de Bijbel. Matteüs zit langs de weg (in het tolhuis, vuil geld te tellen). Jezus passeert, kijkt hem aan, diep in zijn ogen, en zegt: ‘Volg mij’. De man staat op en volgt hem.
Sta daar maar eens even bij stil. Wat gebeurt daar?
Deze Jezus – die van Matteüs, die van Charlotte – is niet zomaar iemand. Dat blijkt wel. Wanneer hij je aankijkt, wanneer hij jou echt ziet, blijft er blijkbaar nog maar een belangrijk ding over: je wilt bij hem zijn. Het is wel logisch dat je van die intensiteit een beetje schrikt. Ook voor Charlotte waren er momenten waarop ze dacht: Ben ik eigenlijk wel zo blij dat dit allemaal is gebeurd?
Vreemde en mysterieuze man
Ziet Jezus mij ook zo? Ja, waarom niet. Zie ik hem zo? Nee. Dat frustreert mij overigens niet. Ik houd van Jezus, maar zo overweldigend, dat hoeft niet. Toch houd ik na mijn ontmoeting met Charlotte wel weer een beetje meer van deze vreemde en mysterieuze man. Om wie hij is. Om zijn zijn – en dus niet om wat hij is, hoe hij eruit ziet, hoe hij verschijnt of wat hij deed en welke betekenis dat heeft. Maar een zijn dat contact zoekt. Dat liefheeft. Dat ons wil liefhebben, op het erotische af.
Een zijn dat mijn anderszijn respecteert. Een zijn zelfs dat mijn anderszijn wil. Want hij wil mij liefhebben zoals ik ben. Een zijn dat mij bevestigt, meer dan wie of wat dan ook. Hij kent mij, ziet mij, accepteert mij. Dat is wat hij Charlotte liet ervaren. Ze schrijft: ‘Hij kent iedere gram, iedere seconde, kan door alles heen zien, houdt toch van me, ondanks alle leugens, grote en kleine, mijn boosheid en mijn kleinzieligheid.’
Aangeraakt door God
Een zin uit haar boek trof mij. ‘Ik heb nooit, nooit, nooit aan wie dan ook in de Bijbel gedacht als mensen die net als ik zijn.’ Herkenbaar. Vroeger zag ik de Bijbel ook nooit zo. Bijbelfiguren waren mensen uit graniet gehouwen. Heiligen. Maar zo is het niet. Alles wat in die Bijbel gebeurt, gebeurt doordat gewone mensen aangeraakt zijn door God.
En dat is zo mooi aan die Jezus (van Charlotte). Hij komt ons die aanraking nog altijd brengen.
