En je krijgt toch ook geen tien kinderen? Inderdaad, krijgt. Want er zijn te veel onvervulde kinderwensen om er hier in deze column alleen maar luchtig over te schrijven. Maar in mijn jeugd had het meest gemiddelde – TROS-Kompas lezende – echtpaar twee kinderen. Een jongetje en een meisje. En die gingen dan zomers twee weken op vakantie, in Frankrijk of Spanje. Een christelijk echtpaar dat Genesis 1 vers 28 serieus nam, had destijds vijf kinderen. En reed in een Volvo-stationcar. Ik ben er ook eentje van vijf. Later was het aantal van vier kinderen de zichtbare gehoorzaamheid aan dat bevel uit Genesis. Wij hebben drie dochters. Maar niemand heeft toch tien kinderen? Behalve dan mijn schoonouders. Ik ben blij dat die er geen al te strakke planning op na gehouden hebben. Mijn vrouw Rianne is de tiende.

Iemand die zegt zich helemaal te houden aan de tien geboden is perfect. Maar als die persoon dan alles wat hij heeft moet weggeven, houdt het alweer op. Als je perfecte mensen – die twee keer per week sporten, goed verdienen, een volle haardos hebben en een jeugdkring in de kerk leiden – ondersteboven houdt, valt hun online surfgedrag uit hun broekzak. Of hun chagrijn thuis aan tafel. Of hun jaloezie. Of hun hebzucht. Niemand is een tien. Maar we willen het wel heel graag worden.

C.S. Lewis zei het mooi. “Als we bij onszelf een verlangen bespeuren dat door niets in deze wereld kan worden bevredigd, dan is de meest waarschijnlijke verklaring dat we zijn gemaakt voor een andere wereld.”