Als er iets verandert, een wonder gebeurt, iets overhoop wordt gehaald in onze verwachtingen, kost dat energie, mentale energie. En daar zit niet iedereen op te wachten. Goed of slecht, er zijn er die – als het even kan- de werkelijkheid van verandering vermijden. Omdat het energie kost om een nieuwe situatie te omarmen, een mate van onzekerheid. Bij slecht nieuws hopen we vooral dat het meevalt. Zeker als we er weinig aan lijken te kunnen doen.
Het meest pregnante voorbeeld is ons klimaat. We weten niet zo goed hoe slecht het nieuws is dus we hobbelen door – op enkele uitzonderingen na – en we hopen er het beste van. Een acute onontkoombare ramp zou ons de kans geven ons leven te resetten, maar de klimatologische sluipmoordenaar is moeilijk om mee te werken.

Goed nieuws lijkt ook zo te werken. Afgelopen week sprak ik ergens een groepje mensen toe en vermeldde dankbaar het wonder van het kinderpardon. Op nog geen twee meter voor mij gromde een man: ‘Maar wat heeft het gekost!’ Hij hoefde zijn standpunt over de politiek niet te wijzigen, over de kwaadaardigheid van IND en het Nederlandse systeem. Het kinderpardon was heel goed nieuws, maar het lukte hem ook – en dat was ook niet zo moeilijk – om het zo te bezien dat het uiteindelijk toch geruststellend slecht nieuws was. Geruststellend omdat je niet de opvatting over de politiek hoeft te herzien. Het zijn allemaal eikels en doen ze iets goeds, dan zijn het nog steeds allemaal eikels., We wennen aan het kwaad, het is fijn om erop te schelden en dan moet het niet opeens iets goeds gaan zijn. Dat geldt niet altijd, maar ik herken de ingebakken neiging.

Het is zo makkelijk om alles waar de VVD mee komt of een andere partij waar je het vaak mee oneens bent, te ondergraven en af te schieten. Vergroening? Wat zou het. Het is winstbejag! Aandacht voor de zwakken? Ha! Populisme of messias-complex of wat dan ook.

Vandaag geneest Jezus van Nazareth een man die nogal in de war is. Anno nu had hij in een GGZ-instelling gezeten en was met krachtige sedatieven tot kasplantje gedegradeerd, omdat hij anders een gevaar zou zijn voor zichzelf en anderen. In Jezus’ tijd hadden ze dat nog niet zo op orde en woont deze man in rotsgraven en slaat zichzelf met stenen, onafgebroken schreeuwend. Ze hebben hem geprobeerd te ketenen, maar hij trok alles stuk. Dan komt de rabbi uit Nazareth en geneest de man. Een chaotisch gebeuren, want meteen stort een kudde van 2000 varkens zich in zee. De geesten waren blijkbaar overdraagbaar.

Vreemde taferelen. Angstig en ontzagwekkend. In zee drijven dode zwijnen, in een grot zit de angstaanjagende man in alle rust te keuvelen met een Joodse man van de overkant van het meer. Wat moet je ermee? Boos worden? Schadevergoeding eisen? Maar van wie? En wat moet je met die man? Dat is op zich goed nieuws, maar hoe leg je het je kinderen uit. Die zijn opgevoed met verhalen van de boze man op de heuvel en dat ze toch vooral naar hun papa en mama moesten luisteren, anders … En dan iets met die boze man, ingevuld op de puntjes.

En nu was het weg. Dat donkere gat. Opgelost in zee. En er was een kudde weg. ‘Maar wat heeft het gekost’, gromt iemand. En niet in staat om een keuze te maken staat er:

Daarop begonnen zij bij Hem aan te dringen hun streek te verla­ten.

Ik snap het wel. Wat moet je met zoveel onrust. We leven liever tegen een achtergrond van mogelijk kwaad, vaste patronen waarvan we weten dat het niet fijn is, maar waar je aan kunt wennen – dan met de verrassende mogelijkheden van verandering. Want hoe anticipeer je daarop? En moet je dan alles opnieuw gaan doordenken?

De genezen man vraagt of hij met Jezus mee mag. Jezus zegt: ‘Ga naar huis en vertel erover.’ De man vertelt en allen staan verbaasd. Ze sturen de rabbi weg, dat was een beetje teveel goed nieuws. Het verhaal van de genezen man blijft. En brengt tot verbazing. Dat is een begin.

Misschien een aardig voornemen voor de week die komt. Om ons op z’n minst te laten verbazen. Juist over goed nieuws. Om de mogelijkheid open te laten dat het écht goed nieuws is en de wereld minder cynisch is dan we soms kunnen denken.

Een goede week.

Hier vind je drie tekstgedeeltes die Rikko vanochtend las.

Deze rubriek heeft een eigen boek: Lazarus staat op. Daarin zijn de 25 mooiste ochtendgedachtes van de afgelopen tijd gebundeld en geïllustreerd door Joanne Zwart.

Lazarus staat op | Rikko Voorberg | Vuurbaak | ISBN 9789460050404 | € 17,95