De kritiek: ik zou een onmens zijn, ik zou extreemrechts normaliseren, ik zou op een geldwisselaar in de tempel lijken, ik zou bezig zijn mijn positie binnen de NPO veilig te stellen, ik zou polariserend zijn, enzovoorts, enzovoorts.

Je raadt het al, ik citeer vooral social media...

Mijn punt is niet dat ik heel blij ben met dit kabinet, of dat ik heel graag wil dat de nieuwe plannen worden uitgerold. Ik zou bijna in hoofdletters typen (maar dat mag niet van de eindredacteur): daar gaat het me niet om!

Het gaat me om de democratie! Het gaat me erom dat de kiezers hebben gekozen op 22 november en die kiezers hebben, na drie middenkabinetten, een vrij duidelijke keus gemaakt: ‘Wij willen in meerderheid rechtsaf’. Dan is het goed voor de democratie als dat ook een tijdje wordt geprobeerd. Geprobeerd, zeg ik, want ik zie natuurlijk ook dat er allerlei plannen in het akkoord staan die niet zomaar gemakkelijk ingevoerd kunnen worden.

Ik ben bang dat er echt iets knapt bij veel burgers als er nu niet serieus wordt geprobeerd een kabinet te vormen met deze vier partijen. Vandaar: geef ze een kans.

En het heeft – nogmaals, los van de inhoud – ook iets moois. We leven in een land waarin je, zoals de BBB heeft gedaan, in een paar jaar tijd een geslaagde mars naar de macht kunt ondernemen. Caroline van der Plas knijpt iedere morgen in haar arm over wat haar allemaal overkomt sinds de oprichting van de BBB. Dat kan dus ook als je een heel ander idee van rechtvaardigheid hebt dan Caroline, of wanneer je heel andere dingen belangrijk vindt. Maar het kán in Nederland! Dat is toch fantastisch?

En ondertussen is het aan de oppositie en aan ons van de media om ze hinderlijk in de gaten te houden, of ze niemand uit het oog verliezen, of ze wel doen wat ze beloven (of, als je het oneens bent, juist voorkómen dat ze doen wat ze beloven), of ze de rechtsstaat heel laten, of ze het klimaatbeleid niet om zeep helpen, of ze mensen met chronische ziekten fair behandelen.

Dát probeerde ik vorige week te zeggen.