Zoek op YouTube wat een vlamboog is en je krijgt huiveringwekkende steekvlammen te zien van duizenden graden Celsius. De meeste mensen overleven een confrontatie daarmee niet. Elektromonteur Pieter Ras (41) wel – ternauwernood. Hij deelt zijn verhaal in de uitzending 'Wonder 'op het YouTube-kanaal van de EO. “Ik geloof dat alles met een reden gebeurt.”

In een fractie van een seconde verandert op 7 oktober 2020 het leven van elektromonteur Pieter uit Urk voorgoed. Hij werkt op dat moment aan een hoofdmeterkast van een metaalbedrijf in Emmeloord, een routineklus. Maar opeens ontstaat er kortsluiting. Een gigantische vlamboog veroorzaakt een intense hitte met heftige drukgolven en zet alles wat dichtbij is in brand. In no-time staat ook Pieter zélf in brand. “Het enige wat ik nog weet? Dat ik richting de ambulance strompel en daar alleen maar zeg: ‘Breng me onder narcose, want ik ga dood.’”

Brandende fakkel

Ruim vijf jaar later blikt hij in de Wonder-serie van de EO terug op dit voor hem bijna fatale ongeluk. Als hij anno 2026 naar de beelden kijkt die beveiligingscamera’s ervan maakten, kan hij die amper verdragen. Daarop ziet hij zichzelf als een brandende fakkel over de grond rollen, terwijl toeschietende collega’s de vlammen proberen te doven. “Ik dacht dat ik mijn kleren van me afveegde”, zegt hij, “maar het was – bleek achteraf – mijn eigen huid.”
Meer dood dan levend belandt hij in het brandwondencentrum in Groningen, waar een trauma-arts zich laat ontvallen: “We hopen dat hij het overleeft.”

• 

  Nieuw: de gratis Visie-app!

  Of je nu op de bank zit, onderweg bent in de trein of op vakantie in het buitenland: met één tik op je scherm duik je in hoopvolle verhalen, inspirerende interviews en alle digitale edities van Visie

  Download de app

Zielig hoopje mens

Weken van onzekerheid volgen. Pieter ligt drie weken in coma, balancerend op de rand van leven en dood. Zijn hoofd, gezicht, hals en handen zijn zwaar verbrand. Echtgenote Jennie en hun drie kinderen voelen zich heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees.
Wanneer hij langzaam uit zijn coma ontwaakt, treft zijn vrouw hem in een heel kwetsbare toestand aan. “Ze was natuurlijk al enorm geschrokken van alle brandwonden, want mijn lichaam is voor meer dan een derde deel verbrand. Maar minstens zoveel indruk maakte mijn totale verslagenheid op haar. Ik was een zielig hoopje mens, zonder energie en zonder vechtlust. Zo kende ze me tot dan toe niet, want ik ben een positief persoon die er altijd voor gaat.”

‘Je moet vechten!’

In paniek vraagt zijn vrouw of hij al heeft gebeden. “Nee”, antwoordt Pieter. Ze besluiten dat alsnog samen te doen. Dat gebed verandert niets aan zijn verwondingen, maar alles in zijn mentale toestand. “Ik hoorde op datzelfde moment een soort stem, die tegen me zei: ‘Je moet vechten!’ Heel bijzonder en onwerkelijk voor een nuchter iemand als ik. Nu weet ik dat het gebed met Jennie mij de spreekwoordelijke trap onder mijn kont gaf om de moed niet te laten zakken. Het zorgde voor het verschil tussen opgeven of vechten om er weer bovenop te komen. Ik geloof dat God mij heeft geholpen de weg omhoog te vinden – als een Vader die liefdevol voor mij zorgde.”

• 

  Gaetan lag 21 dagen in coma en zag God: 'Ik was er bijna niet meer'

  Gaetan lag 21 dagen in coma en zag God: 'Ik was er bijna niet meer'

Heb je nooit gedacht: waarom heeft Hij het niet voorkomen?
“Een logische vraag, alleen denk ik niet zo. Ik geloof dat alles met een reden gebeurt en dat God mij heeft geholpen dit te doorstaan. Soms denk ik zelfs dat ik dit mee moest maken, zodat Hij mij kan gebruiken om mensen op Hem te wijzen en te inspireren met mijn verhaal. Zo kom ik tegenwoordig veel mensen tegen met brandwonden. Lang niet iedereen toont altijd even veel veerkracht en ik wil laten zien dat je vaak meer van het leven kunt maken als je positief bent. Om het maar even bij mezelf te houden: ik wil niet in een hoekje zitten kniezen en me zielig voelen. Ik heb een gezin en een vrouw, daar ligt mijn verantwoordelijkheid.”

Wat ging er door je heen toen je jezelf voor het eerst in de spiegel zag?
“Ik schrok me lam, want ik herkende mezelf eerst niet. Dat vond ik heel pijnlijk. Ook de eerste keer dat ik zelfstandig naar het toilet ging… Het lukt niet mezelf af te vegen, omdat ik mijn armen en handen nog bijna niet kon bewegen door de vele wonden. Reddeloos trok ik aan het noodkoordje en wachtte ik op hulp. Dat vond ik zó confronterend, ook omdat ik als elektromonteur die touwtjes al honderden keren had geïnstalleerd. Voor anderen, nu had ik er zelf eentje nodig.
Mijn uiterlijk heb ik inmiddels wel geaccepteerd en Jennie gelukkig ook. Ze zegt altijd: ‘Ik ben ooit op je innerlijk gevallen en daar is niets aan veranderd.’ Haar liefde en steun vind ik onbetaalbaar. Zo kwam ze elke dag met mijn moeder naar me toe die eerste periode.”

‘Vóór Kerst thuis’

Zijn positieve instelling en vechtlust zijn terugkerende elementen in Pieters verhaal, iets wat ook de artsen verbaasd zal hebben. “Toen ik wakker werd, riepen de dokters dat ik moest rekenen op drie tot vijf jaar hersteltijd. Ik keek mijn vrouw aan en zei: ‘Nee, dat kan veel sneller.’”
Zodra het levensgevaar is geweken, begint de zware strijd voor zijn herstel. Operaties, verbandwisselingen en fysiotherapie volgen elkaar in snel tempo op, waarna hij opnieuw zelfstandig moet leren lopen en eten. “Ze lieten mij weten dat ik tot januari of februari in het ziekenhuis zou moeten blijven. Ook toen reageerde ik meteen: ‘Dat gaat niet gebeuren. Ik wil vóór Kerst thuis zijn.’ Dat herhaalde ik elke ochtend tegen de verpleegkundigen die mijn wonden verzorgden. Ze keken me soms bedenkelijk aan. Maar op 16 november stond ik thuis op de stoep.”

Stroom zie je niet

Vlak na de feestdagen verrast hij zijn omgeving door zelfs weer wat uren te maken voor zijn werkgever in de elektrotechniek. Nu, vijf jaar later, functioneert hij zelfs weer volledig. En dat betekent ook: opnieuw aan de slag op de plek waar het zo vreselijk mis is gegaan.

Durfde je dat meteen?
“Natuurlijk riep dat emoties op, maar het heeft me in mijn herstelproces enorm geholpen om de angst direct in de ogen te kijken. Uiteraard ben ik wel voorzichtiger geworden. En trouwens: bang ben je in dit werk altijd wel een beetje. Want stroom zie je niet, die voel je alleen.”

Veel te nuchter

De littekens in zijn gezicht, maar ook Pieters gekrompen neus en mond vormen een blijvende herinnering aan het ongeluk. Verder trekt het vel van zijn handen voortdurend en is er elke dag die confrontatie met het ongeluk als hij zichzelf in de spiegel ziet. Maar verder gaat het fysiek boven verwachting goed met hem.
Wel krijgt Pieter na het ongeluk het advies om psychologische hulp te zoeken. Dat doet hij. Alleen besluit Pieter na één gesprek (“van hooguit een halfuur”) dat hem dit niet verder helpt. “Kijk, die mensen doen prachtig werk, maar aan mij is het gewoon niet besteed. Ze waren bang dat ik in een depressie zou belanden. Joh, ik ken mezelf: daar ben ik veel te nuchter voor. Ik blijf dezelfde positieve Pieter die ik altijd was. Wel probeer ik nog meer te genieten van de mooie momenten in het leven en van mijn gezin. Sinds ik – op het nippertje – aan de dood ben ontsnapt, koester ik die meer dan ooit.”