Velen kennen Jan Siebelink als de schrijver van Knielen op een bed violen. In de EO-podcast Levensbepalend blikt hij met presentator Elsbeth Gruteke terug op cruciale momenten in zijn leven. Maar de auteur kijkt ook vooruit, want hij schrijft nog iedere ochtend. “Twee hoofdpersonen uit ‘Knielen’ keren nog één keer terug.”

“Het is een dagelijks ritueel, dat ik niet kan missen," antwoordt Jan Siebelink op de vraag of hij ooit durft te stoppen met schrijven. "Zolang ik nog zo intens met schrijven bezig ben, kan ik me niet voorstellen dat God me daarin zal onderbreken, maar dat is bijgeloof.”

Wat ontroert je?
“Het kleine en nederige, waarbij ik veel oog heb voor detail. Net buiten mijn woonplaats Ede wandel ik veel met mijn hond door de natuur. Een van onze routes voert over een zandpad langs de spoorlijn, waar ik kortgeleden voor het eerst na lange tijd een blauwtje in de berm ontdekte. Een klein, blauw bloempje dat zich – hoewel het windstil leek – op een onzichtbaar stengeltje heen en weer bewoog, alsof de adem Gods erlangs streek. Dat ontroerde me.”

(Tekst loopt door onder de foto.)

Welk moment in je leven wil je opnieuw beleven?
“De geboorte van Anneleen, de oudste van onze drie kinderen, is me bijgebleven. Een snelle thuisbevalling zonder problemen, waarna ik met dokter Schmelzer – een broer van de bekende politicus – beneden nog een glaasje wijn dronk. Toen ik naar boven ging, zat mijn vrouw alweer rechtop in bed een tijdschrift te lezen.”

Wat is het mooiste plekje op aarde?
“De kwekerij van mijn vader, een paradijselijke enclave aan de rand van Velp, tussen oude muren en hagen. Het verhaal dat ik nu aan het schrijven ben, is een laatste herinnering aan mijn jeugdjaren. In die novelle, waarin de broers uit Knielen op een bed violen op hoge leeftijd terugkijken, zal nog één feit uit onze jeugd naar voren komen.”

(Tekst loopt door onder de foto.)

Wat is je favoriete Bijbelverhaal?
“Ik vind de verhalen uit 1 Samuel wonderschoon. Zo wordt de bijzondere vriendschap tussen David en Jonatan zo prachtig beschreven, maar ook het gebed van Hanna om een kind, waarbij de hogepriester Eli haar voor een dronken vrouw aanziet. Hij had zonen die hij niet op het rechte pad kon laten wandelen. Een probleem dat mijn vader ook had, al heb ik zelf wel geprobeerd om dicht bij hem te blijven – anders zou het heel erg misgaan.”

Op wie ben je weleens jaloers?
“Op Sigrid Kaag, die onlangs in Trouw vertelde dat ze dag en nacht wandelt met God. Je moet wel een diep geloof hebben om die uitspraak te kunnen doen. Bijzonder dat zij dit zegt als leider van D66, een partij die vooral niet lijkt te willen dat we ons door de Bijbel laten leiden.”

Ik zou wel weggenomen willen worden zoals Henoch, zodat ik de dood niet hoef te zien

Denk je weleens aan de dood?
“Eigenlijk mijn hele leven al. Het is mijn vurige wens om weggenomen te worden zoals Henoch, zodat ik de dood niet hoef te zien. Met het ouder worden is het alsof ik alles minder doorgrond dan vroeger. Met mijn broers praat ik veel over onze jeugd en het geloof van onze ouders. Zijn zij ergens? Ik verlang wel naar het kinderlijke geloof uit mijn jeugd, maar ik heb het niet meer. Daarom geef ik het maar over en stel verder geen vragen.”

Beeld: Sacha de Boer