In dit deel van het lied van Mozes laat God zich in zijn getergde hart kijken. Je vóélt de verontwaardiging, teleurstelling en het verdriet. Zóveel trouw van Hem naar zijn volk en dan zóveel ontrouw van mensen als reactie. Het is uiterst pijnlijk.

Het geheel borduurt voort op wat we lezen in vers 16 (‘ze tergden Hem’) en vers 19 (‘hoe zijn kinderen Hem krenkten’). Maar in vers 26 is er een opmerkelijke wending. God kiest ervoor zijn volk niet weg te vagen, omdat dit uitgelegd zou kunnen worden als een overwinning door de vijanden die de afgang van de Israëlieten zullen claimen als hun eigen succes.

Machtsbelust

Mozes’ lied, waarin hij de gedachten van de Heer verwoordt, trekt de verontwaardiging vervolgens bréder: niet alleen de Israëlieten maken het te bont, ook de heidenen kijken met verkeerde ogen. Ze zijn te veel belust op macht en hebben een te hoge dunk van zichzelf. Het zou duidelijk moeten zijn dat, mochten ze ooit de overwinning behalen, dit het gevolg is van het (niet) ingrijpen van God en niet van hun daadkracht.

Het is nog altijd de Heer die besluit in te grijpen

Afhankelijk zijn

In alle voorzichtigheid zou ik wat parallellen willen trekken naar vandaag de dag. Als het gaat om de nieuwe wapenwedloop en de enorme investeringen in defensie, ligt maar zo op de loer dat we zouden denken dat de aantallen oorlogstuig belangrijker zijn dan een diep besef van ‘afhankelijk’ zijn. Los van de vraag of God oorlogen wel of niet gebruikt om zijn plan te voltrekken (of dat dit juist het gevolg is van de zondeval), blíj́ft staan dat helemaal níéts toevallig plaatsvindt of te definiëren valt als pech of mislukking. Geloven in een almachtige God betekent dat je, hoe hopeloos ingewikkeld een situatie ook is geworden, nooit denkt dat je zelf iets voor elkaar kunt boksen. Het is nog altijd de Heer die vanwege zijn redenen besluit in te grijpen of niet.

• 

  Jan Martijn Abrahamse: Vrij leven volgens Gods aanwijzingen

  Jan Martijn Abrahamse: Vrij leven volgens Gods aanwijzingen

Psalm 9

In de week dat Nederland de NAVO-top organiseerde, las ik een tekst die sinds die tijd met me meegaat en een belangrijk deel van m’n gebedsleven is geworden. Psalm 9 eindigt met de woorden: “Zij moeten weten dat ze mensen zijn.”

Dát dus. Een diep besef bij al die wereldleiders en bij mij… dat je mens bent. Naar zijn beeld gemaakt en ook: sterveling. Mozes’ lied maakt me daarvan bewust en ik wil het lezen als aansporing en troost, in plaats van als bedreiging.