Of het nu je eigen fitheid is, waar op een gegeven moment toch een deukje in verschijnt – of dat die gewoon voor even totaal verdwenen is. Of de inhoud van je bankrekening, ook zo’n tempel waar je niet echt op kunt rekenen. Het vertrouwen in Den Haag, gaat lang goed maar ja. Klimaat; zo’n wereld ziet er prachtig uit maar als die zeespiegel blijft stijgen, krijgen we toch echt serieus natte voeten. De vrienden van wie je op aan kon en die nu opeens in het andere kamp zitten, coronawise bedoel ik dan, hè? En ik geloof niet zo in kampen, maar sommige gesprekken worden opeens lastig te voeren, omdat je het opeens over verschillende vanzelfsprekendheden hebt. De eenheid dondert in elkaar. En het staat altijd wel ergens te gebeuren.

Ik kom erop door de tekst van vandaag, daar staat dit:

In die tijd merkten sommigen op, hoe de tempel daar prijkte met zijn fraaie stenen en wijgeschenken, maar Jezus zei: 'Wat ge daar ziet: er zal een tijd komen, dat er geen steen op de andere gelaten zal worden, alles zal verwoest worden.' Ze vroegen Hem nu: 'Meester, wanneer zal dat dan plaats vinden? En wat zal het teken zijn dat dit gaat gebeuren?' Maar Hij zei: 'Weest op uw hoede, dat gij niet in dwaling gebracht wordt.

Hij is ook niet de vrolijkste onder je vrienden, hè, die rabbi. Kijk, mooi hè? 'Ja, gaat kapot. Wacht maar.’ Klinkt depressief. Al kan het ook gewoon verdriet zijn, verdriet over keuzes die gemaakt worden door de mens al heel lang. Misschien denkt een gelovige dat zoiets een straf is op de zonde, een ander denkt toeval, maar een bijbels historicus zei: het ruist van opstand onder het Joodse volk – begrijpelijk ook, want het was niet relaxt leven onder de Romeinen. Het ruist van opstand en dat gaat dit volk duur komen te staan.
Zo’n 30 jaar na de dood van Christus komt het volk in opstand en begint de Joodse oorlog. Van 66 tot 70. Die wordt neergeslagen en de tempel wordt compleet verwoest. Jezus was niet de man van de gewapende opstand – hij zocht bekering van het hart. En kies je geweld om je veiligheid te creëeren op aarde, dan stort er altijd een tempel in.

Of dat nu het geweld is dat we de natuur aandoen, of het geweld waarmee we zogenaamde Europese veiligheid bewaken – nu bouwen we nog muren, maar dat kan niet lang goed gaan, denk ik dan. De zekerheden die we optrekken uit rotsvaste aannames zijn ook maar op zand gebouwd. Op een gegeven moment zakken ze weg.

De leerlingen van Jezus horen de voorspelling van de grote Chaos en vragen wat de tekenen zullen zijn. Pas op met tekenen, lijkt Jezus te zeggen; er zullen allerlei dwaalleraren komen, juist als het instorten van de tempel dreigt. Kijk, je mag niet zomaar van alles op deze tijd plakken, je maakt er zomaar een rommeltje van. Maar toch: dreigende ineenstortingen, profeten die te hoop lopen, welke is waar, welke vals, is Thierry nu gevaccineerd of niet. Het is allemaal niet zo veel veranderd in de loop van de tijd.

De vraag is: wat is het alternatief? Daar komt de man van Nazareth wel mee op een beetje een moeilijk te volgen manier. Hij zegt: het alternatief ben ik. Nogal een afknapper, want alle bescheidenheid lijkt te ontbreken. Tenzij de man van Nazareth staat voor iets anders dan alleen zichzelf: allereerst staat hij voor vijanden liefhebben, leren vergeven, outsiders insluiten en liever sterven dan anderen geweld aandoen.
Ten tweede staat hij voor de onmiddellijke verbinding tussen God en mens. Daar zit dan met je veiligheid: geen steden, grenzen, tempels meer nodig om je veilig te voelen, geen geweld om je plek op aarde te bevechten. Je bestaat al lang, je bent gezien en geliefd. Het leven kan pijnlijk zijn, maar er kan je niet zo heel veel gebeuren. Dat is waar de man van Nazareth voor staat – en dan snap ik al beter dat hij het alternatief is voor gewijde stenen en dikke muren.

Tot zover vanochtend. Een hele goede dinsdag gewenst. En vrede, en alle goeds.

Hier vind je drie tekstgedeelten die Rikko vanochtend las.

Deel dit artikel: