In andere situaties is de vraag: ‘Kan ik je vertrouwen’ juist een teken dat je al vertrouwd wordt. Dan is het niet meer dan een inleiding als: ik ga je een geheim toevertrouwen en je moet het voor je houden anders vertrouw ik je niet meer. Maar als er met argwaan gevraagd wordt of je betrouwbaar bent, wat zeg je dan? Je kunt dan heel ferm ‘ja’ zeggen maar wat koopt iemand voor dat antwoord? Je hoort al het cynische ‘ja, ja’ volgen op je eigen ferme ja.

Nog zo’n vraag is: 'Hou je wel van me?' Zo’n vraag waar de woorden in tekort schieten. Tenzij het een ‘nee’ is, want die verwachting komt eigenlijk al mee in de vraag. Een ‘ja’ op zo’n vraag is simpelweg niet genoeg. Net als de vraag naar wie je bent. Vroeger, voor corona, kreeg je die vraag nog weleens op feestjes en dan zei je maar wat. Je naam, je beroep, je studie, dat je een vriend was van, maar geef maar eens antwoord op wie je bent.

Vandaag in de categorie moeilijke vragen een vraag aan Jezus van Nazareth: “De Joden kwamen in een kring om Hem heen staan en zeiden tot Hem: 'Hoelang houdt Gij ons nog in spanning? Als Gij de Messias zijt, zegt het ons dan ronduit.' Jezus gaf hun ten antwoord: 'Ik heb het u gezegd, maar gij gelooft het niet. De werken die Ik in naam van mijn Vader doe, zij leggen getuigenis over Mij af.” (Boek Johannes, hoofdstuk 10)

Na eeuwen antisemitisme in Europa, ook door de christelijke kerk, is het moeilijk om hier te lezen ‘de Joden’. Johannes, de schrijver, is zelfs Joods, dus hij zal het volk bedoelen of de leiders, geen idee. In elk geval is er de vraag of hij nu de langverwachte, de beloofde, de revolutionair, degene die alles zou omkeren, de bevrijder van de overheersers, kortom de messias was. Net zo’n niet te beantwoorden vraag als die naar betrouwbaarheid en naar de liefde. Dus verwijst de man van Nazareth naar het enige waarnaar hij kan verwijzen: naar wat hij doet. Die dingen waar hij van zegt dat hij ze in opdracht van de Eeuwige zelf doet, die hij Vader noemt.
Dat gaat over bizarre hoeveelheden eten delen uit het niets, over genezingen en wonderbare visvangsten. Niet het onmogelijke is daarin de sleutel overigens, maar de verwijzing naar de goddelijke goedheid. Alleen de Eeuwige voorziet de mens van eten en drinken en leven en veiligheid. En dát demonstreert de man van Nazareth. Dat die eeuwige onder ons woont – met eten en drinken en leven en veiligheid.

Mijn vraag van vandaag bij het lezen van deze tekst: als iemand mij de moeilijke vragen stelt naar wie ik ben en of ik betrouwbaar ben en of ik liefheb – kan ik dan verwijzen naar mijn daden, naar dat wat ik doe als ‘roeping’ in het leven. Matchen mijn keuzes met mijn hoop? Misschien niet die van heel mijn leven, voor hetzelfde geld ben ik gisteren tot een inzicht gekomen over hoe ik eigenlijk wil leven – is dat te zien in het spoor wat ik trek door de wereld? En zo niet, fair enough, maar is er dan nog werk te doen? Zodat ik niet afhankelijk ben van de overtuigendheid van de toon van mijn stem als ik ‘ja’ zeg op betrouwbaarheid of liefhebbendheid.

Nog één laatste gedachte: op de vraag of we de Messias zijn, zeggen jij en ik hopelijk nee. Of we liefhebbend zijn en betrouwbaar en andere moeilijk te beantwoorden vragen: ook daarvan zou je met recht ‘nee’ kunnen zeggen. Want hoe vaak en in hoeveel gevallen ben ik dat niet. Verwacht niet van mij meer dan ik ben. En ook dan is mijn vraag aan mezelf of mijn daden iets weergeven van mijn verlangen – dat het antwoord ‘nee’ is, of ik betrouwbaar en liefhebbend ben, maar dat uit mijn daden het verlangen blijkt naar een betrouwbare en liefhebbende wereld waarin de Eeuwige aanwezig is, zoals hij dat was in de man van Nazareth.

Tot zover de dinsdagochend bespiegelingen tijdens een majestueus-koninklijke zonsopgang. Een hele goede dag vandaag gewenst en vrede, en alle goeds.

Hier vind je drie tekstgedeelten die Rikko vanochtend las.

Deel dit artikel: