Kom binnen! Snel de schoenen uit en dan is er thee, verhalen, ontmoetingen. Ze komen allemaal uit Afghanistan en zijn stuk voor stuk al tijden bezig om te proberen die vervloekte laatste horde te nemen. Zo vaak weer teruggeduwd, telefoons afgenomen, powerbanks, alles. Weer opnieuw wat geld bij elkaar verzamelen, maar weer proberen – en niet de moed verliezen. Want dan is het voorbij. Hou je focus, daar ergens ligt het beloofde land.

In de media gaan de gesprekken over jonge mannen die banen zouden kunnen komen inpikken of die zouden willen profiteren van de verzorgingsstaat. Hierbinnen is er verbinding, begrip en wens je iemand die zijn leven op het spel zet om in dat onbekende Europa werk te vinden om de familie in Afghanistan te onderhouden het allerbeste.
Daarbuiten zijn er gesprekken over white saviorism, dat een reëel gevaar is, en zo nog het een en ander. Hierbinnen licht de wereld op door muziek, het uitwisselen van familieverhalen en liedjes in wel zes, zeven verschillende talen.

Even was er een begin van vrede en veiligheid.

Vanochtend lees ik in de teksten van de briefschrijver Jakobus uit het Nieuwe of Tweede Testament:

Waar jaloezie en egoïsme heersen, vieren wanorde en allerlei kwaad hoogtij. De wijsheid van boven daarentegen is vóór alles zuiver, en verder vredelievend, mild en meegaand; ze is vol ontferming en brengt niets dan goede vruchten voort, ze is onpartijdig en oprecht. Waar in vrede wordt gezaaid, brengt gerechtigheid haar vruchten voort voor hen die vrede stichten. (NBV21, Jakobus 3: 16-18)

Jaloezie en egoïsme of misschien bewijsdrang – die staan hier dwars tegenover de vrede. En gerechtigheid, dat waar we allemaal wel naar verlangen – dat er eindelijk recht wordt gedaan, dat is een vrucht van de vrede. Interessant, want vaak zoeken we, ik ook, gerechtigheid door confrontatie. Iemand eens de waarheid zeggen, meedoen aan een demo. Tien jaar geleden nog een onbekend fenomeen, nu een zondags uitje voor sommigen, zo’n demo.

Als het nodig is, moet je de confrontatie niet uit de weg gaan toch? Dat denk ik dan, anders lijdt de gerechtigheid eronder. Maar wat Jakobus hier zegt is: Gerechtigheid is een vrucht van de vrede. En heel misschien begrijp ik er iets van in dat kapotte huis met zeventien Afghanen en een houtkachel. Hier kwamen we niet redetwisten, zij zijn er niet om ons te confronteren. En terwijl we samenzijn, ontstaat er iets van de werkelijkheid waar zij – en wij – op hopen. Iets van vrede, en veiligheid. Is het maar een moment? Misschien. De herinneringen zullen door iedereen voor lange tijd meegedragen worden, Facebook-verbindingen worden uitgewisseld en die zullen in sommige gevallen goud waard blijken.

Wat het punt is vandaag? Ik probeer te voelen hoe gerechtigheid een vrucht van de vrede is en ik denk dat ik er iets van ervaren heb in de afgelopen week tussen Pakistanen, Koerden, Indiërs, Afghanen in allerlei schuilplekken in Bosnië. Gerechtigheid als een vrucht van vrede zoeken – Hoe ging dat vrede zoeken? Ontmoeten en verbinden op plekken van pijn en onvermogen, onvrede, ongeluk of onrecht.

Eens zien hoe dat hier terug in Nederland zijn weg kan vinden deze week.

Een hele goede maandag gewenst – en vrede, en alle goeds.

Hier vind je drie tekstgedeelten die Rikko vanochtend las.