Het is allang licht deze dagen. Ik mis bijna het schemer van dit vroege uur. Het donker daar heb ik weinig mee. De winter kan me tijdens het schrijven in de ochtenden niet kort genoeg duren. Maar het licht is eigenlijk net zo saai. De schemer, de opkomende zon, dat zijn momenten om te koesteren. Het weifelende licht, de startende dag. Nu is het grijs en nat en licht – grote kans dat het de rest van de dag zo blijft.

Wat is er zo interessant aan de schemer, vraag ik me af. Misschien wel omdat het zo beloftevol en dynamisch is. Het komt, maar het is er nog niet en het is er ook al wel. Dat wat komt is duidelijk zichtbaar komende, het is zich aan het ontvouwen. Zoals zoveel in ons. In de ander. De statische dingen: dit kan ik. Dit kan ik niet. Dat is niet het meest interessant, al is het bijzonder goed en behulpzaam om het te weten. Toch is het nogal binair. Het is 0 of het is 1. Ik kan het of ik kan het niet. Maar er zijn ook dingen die je aan het leren bent, waarvan je ontdekt dat ze in de kiem aanwezig zijn of waarvan op z’n plek valt dat je het misschien wel helemaal niet wilt of niet kan. Die opening, die dynamiek. Ik heb de indruk dat ik die lees in het moment dat Jezus één van de meest beroemde teksten uit zijn leven uitspreekt. Ik heb lang gedacht dat hij ze aan willekeurige mensen over de hele wereld richtte, deze teksten. Maar bij nader inzien, ziet hij iets in zijn vrienden. Dit staat er:

Toen Jezus deze menigte zag, ging Hij de berg op en, nadat Hij zich had neergezet, kwamen zijn leerlingen bij Hem.
Hij nam het woord en onderrichtte hen aldus:
'Zalig de armen van geest, want aan hen behoort het Rijk der hemelen.
Zalig de treurenden, want zij zullen getroost worden.
Zalig de zachtmoedigen, want zij zullen het land bezitten.
Zalig die hongeren en dorsten naar de gerechtigheid, want zij zullen verzadigd worden.
Zalig de barmhartigen, want zij zullen barmhartigheid ondervinden.
Zalig de zuiveren van hart, want zij zullen God zien.
Zalig die vrede brengen, want zij zullen kinderen van God genoemd worden.
Zalig die vervolgd worden om de gerechtigheid, want hun behoort het Rijk der hemelen.
Zalig zijt gij, wanneer men u beschimpt, vervolgt en lasterlijk van allerlei kwaad beticht om Mijnentwil:
Verheugt u en juicht, want groot is uw loon in de hemel. Zo immers hebben ze de profeten vervolgd die voor u geleefd hebben.

Wat een woorden. Ze hebben niet voor niets de eeuwen overleefd. Ze opnieuw en opnieuw lezen en dan je niet afvragen, ben ik het of ben ik het niet. Treurend, zachtmoedig, barmhartig: zo ja, fijn. Zo nee, balen. Maar wat wordt er aangeraakt in mij, wat roert zich?

De rabbi ziet een massa mensen, trekt zich terug op de berg en begint tegen zijn leerlingen te praten. Die kwamen bij hem. Tegen hen zegt hij: Zalig de eenvoudigen, zalig jij die treurt en zal treuren straks, en jouw honger en dorst naar gerechtigheid – ik zie hem in je – die is ook gezegend want weet je: die honger en dorst zal verzadigd worden. Oh, en je barmhartigheid is fantastisch, de zuiverheid die in je hart huist, die heb je nodig, breng vrede. En je zult hiervoor de wind van voren krijgen. Van religieuze leiders, anderen in de hierarchie, soms van jan en alleman. Moge dat de warmte in je voeden, want zo gaat het. Je staat dan in een rijke traditie.

Het is er al. Het is ontluikende. Je bent zoveel meer dan barmhartig en zachtmoedig. Er is ook hardvochtigheid en desinteresse. Natuurlijk. Maar dit ben je ook, en moge de zon daarvoor opkomen. Jezus zaligspreekt het tevoorschijn. Opdat hemel en aarde elkaar steeds een beetje meer raken. Hier in jou en mij en in de echte wereld. Het kan, het gebeurt, het is niet makkelijk, het is wel zalig. Of goed. Of gezegend.

Tot zover vandaag. Een hele goede maandag gewenst, de schemer van een nieuwe week. En vrede, en alle goeds.

Hier vind je drie tekstgedeelten die Rikko vanochtend las.

Deel dit artikel: