Ik kijk geërgerd op: “Ik schrijf goede voornemens op! Het is toch nieuwjaar? Dan bedenk je hoe je komend jaar een beetje succesvol gaat maken. Dat zouden ze in jouw land ook eens kunnen proberen. Wie weet hoef ik je dan niet meer te sponsoren!”
Faith kijkt Hope geschrokken aan: “Heb ik iets verkeerds gezegd?” Hope neemt het voor haar op: “Faith is nieuw in Nederland en heeft nog nooit oud en nieuw meegemaakt. Ze heeft doodsangsten uitgestaan toen jij op oudejaarsdag die satansboemknallers uit België tot ontploffing bracht.” 

“Ja, dat was mooi hè!” antwoord ik gebiologeerd. Hope: “Ze weet dus ook nog niet dat Nederlanders een leventje leiden waarvan 99,99 procent van de wereldbevolking slechts kan dromen en daarom het liefst hierheen komt om dat te bekijken.”
“Dat is de reden dat ik jullie sponsor!” blaf ik: “Zodat jullie lekker daar blijven! Ik stuur wel af en toe een foto: kun je het daar in Afrika bekijken.”
“Ik woon in Azië”, mompelt Faith.

Hope gaat verder: “Het tragische aan het land van onze sponsorvader is dat de mensen blijvend ontevreden en rusteloos zijn, en denken dat dat ophoudt als ze nog meer aanschaffen en doen. Dat neemt hij zich dus elk jaar voor: meer omzet, meer kaart en boekverkoop, optredens, likes, verbouwingen, vliegvakanties om bij te komen en meer impulsaankopen voor kortstondige verdoving van vervelende gevoelens; en (na het luisteren van een preek op zondag): meer Geest, meer groei en meer zegen.”
Ik voel me betrapt en staar naar mijn lijstje.

Faith, ineens fel: “Maar je weet toch onderhand ook wel dat dat niet kan? Dat het klimaat definitief is omgeslagen en dat je niet blind kunt doorconsumeren, de aarde leegzuigen en verwachten dat God dat zegent?!”
Hope: “Ik had het niet beter kunnen zeggen.”
“Maar wat moet ik me dán voornemen?” piep ik.
“Vervang op je lijstje alle woorden ‘meer’, gewoon door ‘minder’”, stelt Hope voor.
“Ja, of vat het samen met ‘minder Tim’”, lacht Faith.
Hope schatert: “Woow, daar heb je het hele jaar je handen vol aan. Eén zo’n voornemen is méér dan genoeg!”