In een nieuwe aflevering van 'Wonder' vertelt Gerrie hoe een feestelijk uitje in Rotterdam binnen een paar seconden een dramatische wending kreeg. De watertaxi kantelde, en op dat moment dacht ze alleen aan de mensen die ze achter zou laten. “Onze kleinkinderen zijn in één klap hun opa en oma kwijt.”

Het stel is net 40 jaar getrouwd en heeft van de kinderen een paar dagen Rotterdam cadeau gekregen. Op 21 juli 2022 vertrekken ze vroeg, uitkijkend naar een mooie dag samen. Bij Hotel New York twijfelen ze: lopen over de brug of toch de watertaxi nemen? Het wordt die laatste. “Het leek ons wel leuk om met watertaxi te gaan", vertelt Gerrie.

Even later zitten ze in de boot. Gerrie op een bankje, haar man staat foto’s te maken. Het water is ruwer dan verwacht, maar ze denken dat dit bij zo’n snelle overtocht hoort. Totdat Gerrie achter het raampje ineens iets groots ziet opdoemen. “Ik zag door het raampje een groot wit vlak naderen,” vertelt Gerrie. “Het bleek een rondvaartboot.” Ze voelt meteen dat het misgaat en roept naar de schipper: “Je moet nú corrigeren, anders gaat het mis!”

• 

  ‘Ik dacht dat ik mijn kleren afveegde, maar het was mijn eigen huid’: Pieter balanceerde tussen leven en dood

  ‘Ik dacht dat ik mijn kleren afveegde, maar het was mijn eigen huid’: Pieter balanceerde tussen leven en dood

Dan volgt een harde klap. “Dit was het dan, dacht ik.” In een flits is ze met haar gedachten bij haar gezin. “Het schoot door me heen: onze kinderen en kleinkinderen zijn in één klap hun ouders en opa en oma kwijt.” De watertaxi slaat om en alles wordt donker. Boven is onder, onder is boven. Pas als ze stil komen te liggen dringt het door: ze zitten klem, met water om hen heen.

Misselijk van angst

Ze blijken in een luchtbel te zitten, met hun hoofd tegen de bodem en het water tot hun hals. Het is benauwd, koud en verwarrend. Haar man blijft opmerkelijk nuchter. “Niet te veel zeggen, want anders raakt de zuurstof op.” Terwijl iedereen probeert rustig te blijven, wordt Gerrie misselijk van angst. “Het hield me bezig dat ons leven zó zou eindigen, en wat dat zou betekenen voor onze nabestaanden.”

De minuten lijken uren te duren. Hoeveel lucht er nog is, kan niemand inschatten. Met elke ademhaling groeit bij Gerrie de angst: wat als dit inderdaad het laatste is?