Wat kwam daarna?

"Eerst het programma Driedubbel Gezond. Daarna mocht ik ook nog de Warchild Liveshow presenteren en toen werd het zomer. We hebben zes weken door Portugal getrokken. Dat was heel fijn. Even een langere tijd met z’n vieren!

Direct nadat we terugkwamen heb ik de Pestbril gepresenteerd én ik ben voor het eerst Buitengewoon Ambtenaar van de Burgerlijke Stand geweest voor een stel dat ging trouwen. Heel bijzonder om een bijdrage te leveren aan de (hopelijk) mooiste dag van iemands leven. En op dit moment draai ik de serie Hallo, ik heb een trauma. Een eerlijk en indringend programma over tieners die een trauma hebben.

In combinatie met een jong gezin vind ik het een druk bestaan. Af en toe vraagt iemand aan me: 'Hoe gaat met met je?' en dan denk ik: 'Tja... Weet ik veel?! Surviving?'. Proberen de agenda na te leven, overal op tijd te zijn waar ik moet zijn en dan ook nog goed voorbereid. En ondertussen proberen dat de kinderen goed aangekleed zijn, goed gegeten hebben en ergens naar toe zijn gestuurd? Ik vind het af en toe best pittig."

• 

  Kijk 'Je weet niet dat je date'

  Wat als je de liefde van je leven ontmoet, zonder te weten dat je op date bent? In het nieuwe EO-programma 'Je weet niet dat je date', gepresenteerd door Anne-Mar Zwart, worden singles op een unieke manier aan elkaar gekoppeld.

  Ontdek meer

Wat vind je écht belangrijk?

"Ik denk het omarmen van wat je nu hebt. Wat er nu is. Omdat het allemaal zo super tijdelijk is. En zo relatief. Zeker in de wereld waarin we leven. Ik probeer niet meer te vechten tegen de vergankelijkheid. Niet meer krampachtig vast te houden aan dingen waar je je niet aan kunt vasthouden. Ik las ergens: 'Wie zich vastklampt aan het tijdelijke verliest zichzelf'. Zo waar! Dingen gaan voorbij. M’n kinderen worden ouder. M’n ouders worden ouder. Als ik voorheen een foto van mijn zoontje Fender (5 jaar) zag, voelde ik daar weemoed bij. Nu probeer ik dat juist 'goed' te vinden; het plezier daarbij te voelen. Ik mag mijn kinderen zien groeien!

Afgelopen najaar was ik bij het Televizier Ring Gala en toen had ik even contact met Bea; de moeder van een meisje dat had meegedaan aan de serie Hallo, ik heb kanker. Haar dochter Marleen is overleden vlak voordat wij voor die serie de Televizier Ring wonnen in Carré. Marleen is maar 9 jaar geworden, haar jurk voor de uitreiking hing klaar… En dan denk ik: Hoe moet dat voor Bea zijn?

Marleen wordt nooit ouder dan 9. Als ik dat besef, dan wil ik elke dag blij zijn dat mijn kinderen überhaupt ouder mogen worden. Dat wij überhaupt allemaal ouder mogen worden. Dan denk ik aan mijn moeder Ruth die borstkanker kreeg maar gelukkig weer genezen is. En tegelijkertijd denk ik ook aan de moeder van EO-presentator Rachel Rosier, Christa, die op hetzelfde moment borstkanker kreeg en daaraan is overleden. Waarom? Je krijgt er geen antwoord op. Waar ik vroeger kon vechten tegen de tijd denk ik nu: de tijd kan ook mooi zijn omdat je ervan mag genieten als je de tijd gegeven is... Tijd krijg je en dat maakt tijd zo waardevol.

Ik kan soms enorm moe zijn van de zoveelste slapeloze nacht, maar het goud wat daarin verscholen ligt is onbeschrijfelijk. Ik had vooraf niet kunnen bedenken hoe waardevol het is. We hebben een tijd achter de rug waarin het helemaal niet zeker was of wij wel kinderen zouden krijgen. Dit jaar heb ik over ons fertiliteitstraject een boek geschreven (Willen jullie geen kinderen?) en daarvoor sprak ik mensen bij wie het nooit gelukt was. Dan realiseer je je hoe dun het leven is; hoe kwetsbaar. Ik hoop dat het me gegeven is om die kleintjes nog heel veel groter te zien worden."

We zijn zoveel meer gelijk dan we denken.

Wat neem je mee het nieuwe jaar in – ook als je kijkt hoe het met de wereld gaat?

"Wat ik heel erg vind, is dat de verbinding tussen mensen zo weg is. Dat we zo ver van elkaar af zijn komen te staan. Terwijl we in werkelijkheid juist bij elkaar horen. Nu ik zelf twee kleintjes heb, voel ik me heel afhankelijk. Als de stroom uitvalt of ik geen water zou hebben, kan ik geen fles maken voor Flore. Dat vind ik een doodeng idee. Ik hoop zo dat we geleerd hebben van alle fouten die in de geschiedenis al gemaakt zijn.

De mensheid is veel te mooi om zo recht tegenover elkaar te staan. We zijn zoveel meer gelijk dan we denken. Waar we ook vandaan komen. En chirurg zei ooit ‘Of ik nou een zwart of een blank iemand op mijn operatietafel heb liggen. Het enige verschil is het kleine stukje huid en verder is het lichaam daaronder hetzelfde. We zijn allemaal mens.' Als ik iets geleerd heb van de programma’s die ik mag maken, is het wel dat als je je even verdiept in een ander, we veel meer op elkaar lijken dan we vooraf wellicht dachten. Wees niet te snel met je mening, met je conclusies.

Ook in de media hoop ik dat er veel meer ruimte komt voor nuances. Waar nu vaak de mensen worden uitgenodigd aan de talkshowtafel omdat ze zo’n uitgesproken en scherpe mening hebben, hoop ik dat de genuanceerde mening weer een beetje ‘in’ wordt. Dingen zijn vaak lang niet zo zwart of wit als we denken."