Een gevaarlijke auto-immuunziekte

Paul en Kefah hebben afgesproken bij de opleiding waar Pauls overleden dochter Julia (18) een koksopleiding deed. ‘Dit gebouw ademt haar levenslust. Hier voelde ze zich als een vis in het water. En deze school heeft een mooie plek in ons hart gekregen.’
Hij vertelt hoe Julia begin 2018 last kreeg van een oogontsteking. ‘Als ouder ben je dan bang dat er een tumor achter zit, maar het was nog gevaarlijker. Het bleek een gevaarlijke auto-immuunziekte, die zich vaak als eerste bij je ogen openbaart.’

Op dat moment had niemand dat in de gaten, maar toen de ziekte ‘explodeerde’ ging het razendsnel en overleed Julia na vier dagen. ‘Tot het moment dat de intensivist kwam vertellen dat er geen enkele hersenactiviteit meer was, hadden we hoop. We hadden God erom gevraagd: Doe een wonder, zorg dat Julia dit mag overleven… Maar dat is niet gebeurd.’

Nooit meer een tien

Blokhuis vertelt dat hij goed kan huilen om Julia, dat doet hij nog dagelijks. ‘Maar er zit een soort bal in mijn buik, een soort oerhuil, die er volgens mij nog niet uit gekomen is. En daar weet ik niet zo goed raad mee, misschien moet ik ergens een keer in een bunker gaan zitten om die eruit te laten komen. Ik zit regelmatig bij het graf van Julia. Dan heb ik soms de neiging om ‘m eruit te laten komen, maar toch zit de rem er dan weer op omdat ik denk: Stel je voor dat er mensen aankomen.’

‘Afscheid nemen van je kind, dat gun je je ergste vijand niet. Ik moet verder, ik wil ook verder. Ik kan ook genieten van dingen die God ons geeft. Echt oprecht genieten. Ik houd heel erg van vogels, bijvoorbeeld. Het genieten van die vogels krijgt een negen, de dag krijgt een acht, want het wordt nooit meer een tien. Voor Julia's overlijden was het vaak zat een tien. Maar dat is afscheid nemen van je kind; dat je leven nooit meer een tien krijgt.’