Tussen twee culturen

Pearl Jozefzoon werd geboren in Utrecht, maar groeide op in een Surinaams gezin. Wij vragen ons af: hoe is het om op te groeien met twee culturen? “Het maakt je rijker. Ik kan uit verschillende bronnen putten. Ik ben gek op roti, maar ik houd ook van een Hollandse zuurkoolstamppot met worst!” Vertelt Pearl Jozefzoon.

“Het is in de Surinaamse cultuur niet respectvol om veel door te vragen. Vroeg ik: ‘Waarom?’, dan zei mijn moeder: ‘Daarom, klaar, ga iets anders doen.’ Een ‘waarom-daarom’-opvoeding noem ik dat. Ik kies ervoor om dingen wél uit te leggen aan mijn dochter, zoals Nederlandse ouders doen. Qua gastvrijheid put ik liever uit de Surinaamse bron. Als ik vroeger bij een vriendinnetje speelde en ik had me niet aangemeld voor het eten, moest ik om zes uur naar huis. Er waren maar vier stukjes vlees en ik was de vijfde persoon. Bij ons thuis kon iedereen altijd mee-eten.”

Pearl Jozefzoon: 'In het gemeentehuis zet ik mijn meest nette Nederlandse accent op'

Pearl Jozefzoon vertelt dat het hebben van twee culturen niet altijd makkelijk is: “Ik ging een keer met de auto de pont op richting mijn familie. Ik was nooit eerder met de pont geweest, dus had geen idee hoe het werkte. De pontbestuurder zei: ‘Twee euro, alsjeblieft.’ Dus ik zei: ‘O, even mijn portemonnee pakken’, waarop hij antwoordde: ‘Hier in Nederland kosten dingen gewoon geld, dat moet je maar leren.’ Ik kreeg het helemaal benauwd en dacht: wat is dit nou weer? Ik wist niet wat ik moest zeggen. Hij zette echt een vijandige sfeer neer. Nu lach ik erom, maar toen vond ik het verschrikkelijk.”

Hoe Pearl Jozefzoon van de pont afstapte? “Met een heel naar, beklemd gevoel. Ik ga bewust niet meer met die pont, omdat ik bang ben om die meneer tegen te komen. Ik word al benauwd bij het idee. Bewust of onbewust ben ik vaak bezig om de negatieve vooroordelen die mensen over mij kunnen hebben te ontkrachten. In het gemeentehuis zet ik mijn meest nette Nederlandse accent op.”

Het ene moment is Pearl Jozefzoon een ster en staat ze op plekken waar niet veel mensen kunnen komen, het volgende moment wordt ze beoordeeld op zoiets plats als haar huidskleur. “Zo werkt de wereld en ik ben me daar erg van bewust. In mijn hoofd ben ik als ieder ander, maar op zo’n moment word ik erbij bepaald dat er mensen zijn die naar mij kijken als ‘die ander’ of ‘dat soort’. Ik moet daar een tijdje van bijkomen, erover praten, spuien bij mijn moeder. Ik probeer het van me af te schudden en niet bitter te worden. Verder heb ik een heel leuk leven, hoor. Ik hoef echt niet te klagen!”

Bekijk de video met Pearl Jozefzoon:

Is de Soundcloud-player niet zichtbaar? Controleer je cookie-instellingen.

Meer luisteren? Luister ook Minella meets Ine Voorham: 'Mijn ouders waren geen christenen'

Beeld: Jeannine Rijsdijk
Video, podcast &tekst: Charlotte van Egmond