We konden met hen meerijden vanaf de Spaanse-Franse grens naar een dorpje in de buurt van Hoogeveen. We konden ons geluk niet op. Natuurlijk red je dat niet in één dag, dus regelden zij dat we mee mochten eten in het luxe bed & breakfast bij de boer. Die boer vond ons maar niets. Met argwaan bekeek hij die twee snuiters die profiteerden van twee mensen op leeftijd en op geen enkele manier representatief gekleed waren. We zouden die overnachting en dat eten nooit kunnen betalen, realiseerden we ons die nacht. Terwijl er met geen woord over was gesproken.

Dus met een wat lichte paniek zei ik die ochtend tegen de bestuurder van onze liftauto wat het ons ging kosten. Als hij nu de prijs zou noemen, waren we de sjaak. ‘Niets’, zei hij. Verbijsterd keek ik hem aan, dat ‘profiteren’ had me toch dwars gezeten. Maar nu betaalden ze niet alleen benzine, hadden ze de auto niet voor zichzelf, maar rekenden ze ook nog eten, drinken en slapen voor ons af. Ik vond het veel en onlogisch en te gek, maar… Hij zag mijn verwarring en zei: ‘Als jij in de situatie bent, waarin ik nu ben, geef jij het maar weer door aan iemand die in jouw situatie is.’ Ik knikte, stamelde 'dank je wel' en we gingen.

En ik denk dat ik ondertussen met deze uitspraak in mijn achterhoofd een veelvoud heb doorgegeven van wat hij me heeft gegeven, soms met bijbehorende tekst over doorgeven. Zodat het misschien wel een rimpeleffect teweeg heeft gebracht waarvan de opgetelde cijfers fiks oplopen. En dat had de man met de Portugese auto niet berekend, zo zat hij gewoon in elkaar. Zo leek het. Een opwelling met impact.

Ik moet eraan denken als vanochtend deze tekst op de rol staat. Het is een oud leesrooster en ik pak dat er ’s ochtends vroeg bij om te zien wat voor fragment uit de teksten van déze dag iets te zeggen zou kunnen hebben. Vanochtend staat er dit:

In die tijd zei Jezus tot de Farizeeër die Hem aan tafel had genodigd:
'Wanneer gij een middag‑ of een avondmaal geeft, nodig dan niet uw vrienden,
broers en bloedverwan­ten uit en ook geen rijke buren.
Het zou kunnen zijn, dat zij op hun beurt u uitnodigen en gij het dus terugkrijgt.
Maar als ge een gastmaal geeft, nodig armen, gebrekki­gen, kreupelen en blinden uit.
Gelukkig zult ge zijn, omdat zij het u niet kunnen vergelden.
Het zal u vergolden worden bij de opstanding van de rechtvaardi­gen.

De man geloofde geen snars van de opstanding van de rechtvaardigen, meen ik. Dat was niet zijn motivatie. Hij deed het gewoon. En daar gaat het de rabbi voortdurend om. Mensen die op een soort goddelijke manier gaan handelen. Waardoor de wereld verandert. En de mijne was een stukje anders, met impact op weer mensen om mij heen.

Het idee van christendom is geen uitruil. Het gaat niet om investering. Eventueel een hemelse investering, een goddelijke waardering. Wat in de praktijk betekent dat je het niet van de ander terugkrijgt. Christendom heeft het idee dat er mensen nodig zijn die doorgeven wat hen is gegeven, zodat er een sneeuwbaleffect ontstaat van mensen die geven zonder voorwaarden, zonder berekening. Pay it forward heet het in het Engels en de definitie daarvan is: iemands vriendelijkheid beantwoorden door vriendelijk te zijn tegen iemand anders.

Dat is een notedop-analyse van de hoop van christendom en de reden waarom de Eeuwige zegt onvoorwaardelijk liefde te zijn. Niet om dat van ons terug te krijgen, maar opdat mensen het door gaan geven. Jij en ik, wie weet wie we vandaag tegenkomen. Alleen de reflectie op de veelheid die me zomaar is gegeven, is al een levensveranderende oefening.

Tot zover even. Deel en reageer vooral, vind meer popupgedachtes op lazarusstaatop.nl en voor nu: Vrede en alle goeds

Hier vind je drie tekstgedeelten die Rikko vanochtend las.