De afspraak voor het interview wordt inderdaad verzet. De tiener, die sinds mei bij Suzan en haar gezin woont, heeft een keizersnede ondergaan. Zij en haar baby wonen nog steeds bij Suzan.
Dit is slechts een van de vele voorbeelden van hulp die het gezin biedt. Zenon en Suzan runnen een zorgboerderij, hebben een fysiotherapeut in dienst voor kinderen met een handicap en daarnaast helpen ze gezinnen met ondervoede baby’s. En tussendoor zijn er nog honderd-en-een problemen die ze proberen op te lossen. Zoals het luisteren naar het verhaal van een moeder van wie haar kind ’s nachts bijna werd meegenomen terwijl ze sliepen. Dit alles was te zien in Net5-serie Grenzeloos Verliefd: baby in het buitenland.
Vader stierf
Suzan en Zenon zijn de biologische ouders van drie jongens van 10, 8 en 7 en twee meisjes van 9 en 2 jaar. Daarnaast hebben ze elf pleegkinderen, onder wie vier met een handicap. Suzan had de kinderen al in huis voordat ze Zenon ontmoette. Maar eerst terug naar de vraag hoe ze in Oeganda terechtkwam. Een christelijk meisje op missie? “Nee, in Nederland geloofde ik nog niet,” begint Suzan, “maar ik ben wel christelijk opgevoed. Mijn moeder is protestants, mijn vader was orthodox gereformeerd. Ik ging naar christelijke scholen, kende de bijbelverhalen, maar had geen relatie met Jezus.”
Haar vader sterft jong, als ze zestien is. “Dat is een van de heftigste gebeurtenissen in mijn leven. Ik ben niet zo heel erg emotioneel aangelegd, maar natuurlijk had ik er heel veel pijn en verdriet van. Gelukkig heb ik het wel een plekje kunnen geven.”
God sprak
Suzan studeert SPW (Sociaal Pedagogisch Werk, red) en verloskunde. Op haar 21e wil ze naar Afrika. Ze werkt in Ghana en Oeganda voor een organisatie om zich te oriënteren. “Ik woonde bij katholieke nonnen en bezocht ook een baptistengemeente. Daar leerde ik meer over het geloof.”
Op een reis naar Amerika spreekt God onverwacht tot haar. “Ik wilde, voordat ik me in Afrika vestigde, nog de kans grijpen om te reizen. Het was ook een zoektocht naar de vraag of ik die keuze moest maken. In een badkamer in New York zag ik een soort licht en ik hoorde een stem, die zei dat ik dit moest doen. Toen heb ik maar een Bijbel gekocht,” zegt ze droog. Terug in Nederland helpt een nicht haar bij haar geloofsgroei en Suzan laat zich dopen. Door het werk van Suzan is haar moeder vijf jaar geleden ook gaan geloven.
Een weeshuis vol
Suzan had een groot verlangen om voor kinderen te zorgen. In Oeganda begint ze daarom een kinderhuis, Home Sweet Home. De nood is hoog. Binnen een half jaar heeft ze elf kinderen waar ze voor zorgt. Ze is dus een alleenstaande moeder van een groot gezin als ze als ze haar toekomstige man ontmoet. Zenon studeert op dat moment theologie en is worshipleader in de kerk. “Op het moment dat ik de kerk binnenkwam en we elkaar aankeken, was er meteen een klik.” Suzan nodigt hem uit om ’s avonds bij haar thuis met de kinderen te zingen en bijbelstudie te doen. Ook geeft hij hen zang- en gitaarles. Na verloop van tijd krijgen ze een relatie. Een jaar later trouwen ze.
Oeganda is een prachtig land. Suzan houdt van de vriendelijke mensen, de natuur, de vrijheid. Maar de ellende die ze tegenkomt, heeft impact. “Ik ben vaak boos en gefrustreerd. Je wilt zoveel kinderen redden. Ik heb me heel wat jaren schuldig gevoeld, omdat ik het gevoel had nooit genoeg te doen. Zenon en ik kregen beiden een burn-out. We hebben een tijdje christelijke counseling gehad en hebben grenzen leren stellen. Dat heeft denk ik wel geholpen.”
Kindje vermoord
Suzan moet er ook mee leren leven dat dingen vaak slechter gaan in plaats van beter, ondanks de hulp. We vingen een moeder met ondervoede baby op. Het kindje was net terug bij de moeder, helemaal gezond. Alles ging goed, maar nu is het kindje dood. Vermoord door de ouders, denken wij. Maar het is moeilijk om dat te bewijzen. Om jezelf te beschermen moet je die dingen bij God neerleggen. Zelf controle houden gaat niet.”
Een gezin als dat van Suzan draaiende houden, is pittig. Er is nooit rust. En thuisonderwijs geven vanwege covid is nog intenser. De scholen zijn al twee jaar dicht. “Op zondag nemen we echt rust als gezin.”
Na de uitzending op Net5 kregen Zenon en Suzan veel lof. “Mensen noemden ons ‘engel’ bijvoorbeeld, maar voor ons is dit normaal. Dit doe je gewoon, al realiseer ik me dat niet veel mensen een leven hebben als dat van ons.”
Bescherming
Dit is wat het stel hun kinderen meegeeft: “Dat je iedereen die hulp nodig heeft daadwerkelijk helpt als je dat kunt. En dat iedereen geschapen is naar Gods beeld. Ook leren we hen om Jezus te laten zien in hun leven door bijvoorbeeld te delen. De kinderen leren ook te zorgen voor mensen of kinderen met een beperking of handicap. Elk kind in ons gezin dat hulp nodig heeft, is gekoppeld aan een kind dat hij of zij hulp kan geven. Dat doen we al van jongs af aan. Zo heeft Opio een lichamelijke handicap door een zuurstoftekort bij de geboorte. Zijn hersenen besturen zijn lichaam niet. Zijn buddy Brian helpt hem bij dingen, maar andersom geldt dat ook. Brian is bang voor onweer en kroop toen hij kleiner was bij Opio in bed voor bescherming. Ik vind dat mooi. Ze zien niet eerst een handicap, maar zien elkaar zoals ze zijn.”
Op de website van Zenon en Suzan vind je meer informatie over hun leven en projecten: www.homesweethomeuganda.nl. Je kunt hen ook steunen.
De tv-uitzending is hier te zien.
Lees ook over Gerianne, hulpverleenster bij ZOA, die aan het werk is in Jemen in de grootste humanitaire ramp van deze tijd.
