Goed contact is heel belangrijk: alleen ouders (of leraren of jeugdleiders) die bewust betrokken zijn bij het leven van hun kind, zullen subtiele gedragsveranderingen of emotionele schommelingen opmerken. Het ene kind is extravert en vertelt gemakkelijk hoe het op school gaat of wat er in hem omgaat. Het andere is introvert en praat daar niet makkelijk over. Beide types kunnen een hele wereld aan gedachten hebben, die niemand kent. Sommige extraverte kinderen overschreeuwen zichzelf met ‘het gaat goed’, terwijl dat eigenlijk niet zo is. Anderen sluiten zichzelf zo op in hun eigen wereld, dat niemand weet wat er werkelijk in hen omgaat.

• Lees ook: Chatbot Sanne: praten over zelfmoord helpt

Wat beïnvloedt je kind?

Je hoeft niet overdreven bemoeizuchtig en bezorgd met je kind om te gaan; daar wordt het alleen maar onzeker van. Maar wees wel alert: welke vrienden heeft je zoon of dochter? Staan zij positief in het leven, of gaat er een negatieve invloed van hen uit? Welke series kijkt je kind en wat voor soort boeken leest het? Merk je gedragsverandering als hij of zij bepaalde series kijkt of bepaalde boeken leest? Is je kind (overmatig) perfectionistisch en bang om fouten te maken? Wordt het gepest? Heb je het gevoel dat hij of zij liegt? Heeft je kind de neiging zichzelf beter voor te doen dan hij is of hoe hij zich voelt? Is het geestelijk gezien heel sterk, waardoor hij of zij vatbaarder is voor aanvallen van de duivel? Heeft je kind een positief of een negatief zelfbeeld, en wat is daarvan het effect op zijn leven? Allemaal vragen die je helpen om bewust naar je zoon of dochter te kijken en om in de gaten te houden of het goed gaat of niet.

Neem suïcidale gedachten serieus

Wanneer je kind heel duidelijk of insinuerend zegt niet meer te willen leven, denk dan niet dat het een grap is. Neem het serieus. Het kan zijn dat hij (of zij) het niet echt meent, maar problemen heeft met bepaalde omstandigheden en niet weet hoe het zich anders moet uiten. Maar het is ook mogelijk dat hij het wel degelijk echt meent. Dan is het cruciaal dat je daar actie op onderneemt.

Probeer een gesprek aan te gaan met je kind en luister ook echt. Luister ‘tussen de regels door’. Het liefst wil je ervan uit kunnen gaan dat wat je kind zegt, ook echt de waarheid is. Sommige kinderen vinden het alleen heel moeilijk te vertellen hoe het werkelijk gaat, bijvoorbeeld omdat ze zich ergens voor schamen, of omdat ze hun ouders geen verdriet willen doen.

Onderschat je eigen gevoel niet

Neem je eigen gevoel serieus als je het gevoel hebt dat wat je kind zegt, niet klopt (bijvoorbeeld als hij zegt dat het goed gaat, terwijl je ziet dat dit niet zo is), of als je het idee hebt dat er bepaalde situaties of gevoelens onbesproken blijven.

Bid voor je kind

Bid dat God de waarheid zal openbaren. Vraag God ook anderen op het pad van je zoon of dochter te brengen, die wel ingang hebben om te horen hoe het werkelijk met hem of haar gaat.

Overleg met anderen over de situatie

Als je kind naar je toekomt met klachten die suïcidaal overkomen, of wanneer je vermoedt dat het deze gedachten heeft, geef dan aan dat je er met iemand anders over wilt praten. Dit kan bijvoorbeeld de huisarts of een psycholoog zijn, maar ook de mentor op school of misschien iemand van bevrijdingspastoraat.

Als je kind in levensgevaar is

Hoewel kinderen het liefst zo snel mogelijk geholpen willen worden, weigeren sommigen deze hulp toch. Je wilt natuurlijk graag de grenzen van je kind respecteren en dingen geheimhouden als dit van je gevraagd wordt. Maar als er sprake is van levensgevaar, is het tóch belangrijk hulp in te schakelen en andere mensen te alarmeren dat het niet goed gaat, zodat jullie met elkaar een oogje in het zeil kunnen houden.

Wat er ook gebeurt: je kunt het leven van je kind niet vasthouden, hoe graag je dat ook wilt. Dus: bid om bescherming, heb hem of haar lief, luister naar je kind en geef het over in de almachtige handen van onze liefdevolle God en Vader. Wat de omstandigheden ook zijn: Hij regeert!