Een nieuwe liefde

Op de bovenverdieping woont meneer Van Daal, 86 jaar en blind. Als ik binnenkom hoor ik hem al: hij oefent op zijn viool. Muziek is altijd zijn grote liefde geweest. Maar de laatste jaren heeft hij er een nóg grotere liefde bij gekregen. Beneden woont Virginie Hargain, 83 jaar, in het huisje met de meeste bloemen voor de deur.

Bloemen en vlinders

Vijftien jaar geleden sloeg de vonk over. “Toen hij me bloemen gaf, dacht ik eerst dat ze voor iemand anders waren,” vertelt Virginie lachend. “Maar toen hij ze aan mij gaf, mooie zachtgele roosjes, giechelde ik alsof ik weer zeventien was.” Elke dag speelt hij viool en luistert zij vanuit haar raam. Daarna komt hij naar beneden. Met zijn stok tast hij de vloer af, want er zitten scheuren en gaten in het hout.

Voorzichtig naar beneden

Stapje voor stapje loopt hij richting de trap. “Hier moet ik dus niet gaan staan,” zegt hij nuchter als zijn stok in een nieuwe scheur blijft steken. Beneden wacht Virginie. Samen zitten ze op een bank die hij maakte van oude planken op de binnenplaats. Haar kleindochter schilderde bloemen en een opgaande zon op de muur erachter. Daar zitten ze, praten over de dag, doen kruiswoordpuzzels en houden elkaars hand vast. “Hij is mijn steun,” zegt Virginie. “En ik ben zijn ogen.”

Hoop en herstel

In dit oude huis, waar het hout kraakt en de tijd zichtbaar is in elke plank, bloeit een liefde die verrassend jong aanvoelt. En terwijl ik naar hen kijk, kan ik alleen maar hopen dat dit prachtige pand ooit weer in volle glorie wordt hersteld. Zodat nog veel meer mensen hier niet alleen zorg, maar misschien ook onverwachte liefde kunnen vinden.