Patience en Elvis verblijven hier al een jaar. Net als alle andere moeders en hun kinderen, starten zij elke dag met fysiotherapeutische oefeningen. Daarna gaan ze naar de fysiotherapeut, die Elvis’ ontwikkeling nauwlettend in de gaten houdt. Elvis werd geboren met een te kleine schedel, waardoor zijn hersenen zich niet goed konden ontwikkelen en hij lichamelijke beperkingen kreeg. “Toen hij hier zo’n drie jaar geleden kwam, kon hij niet zelfstandig zitten”, vertelt de fysiotherapeut. “Sindsdien trainen we vooral de spieren in zijn romp.” De oefeningen hebben effect: Elvis kan inmiddels zelf rechtop zitten.

‘Soms verlies ik de hoop’

Na zes uur therapie keren Patience en Elvis terug naar hun kamer in het verzorgingshuis. Ze delen hun kamer met een 19-jarige vrouw en haar neefje. Ook deze jongen, de zoon van haar jong overleden zus, heeft een beperking. “Soms verlies ik de hoop”, bekent de jonge tante. “Maar vaak geloof ik dat alles goed zal komen.

Ook Patience blijft volhouden: “Het belangrijkste is dat Elvis leert lopen, want hij wordt voor mij bijna te zwaar om te dragen. Het is een geleidelijk proces, maar God helpt ons.”

Er zijn veel kinderen zoals Elvis die een langdurige behandeling nodig hebben en samen met hun moeder tijdelijk bij het revalidatiecentrum wonen. Wil je dit levensveranderende project steunen?

• Geef nu