Als EO Metterdaad-programmamaker Jan-Willem de slaapzaal binnenloopt, valt meteen op hoe oud en vervallen het gebouw is en dat er weinig personeel aanwezig is. De kinderen zelf lijken zich daar weinig van aan te trekken. Ze zijn druk bezig met aankleden, wassen en tandenpoetsen. Zo ook Joseph en Solomon. “We zijn elkaars beste vrienden”, zegt Solomon. “Joseph helpt mij mijn schooluniform aantrekken. En hij duwt mijn rolstoel naar school en naar de kerk.” Joseph vult aan: “Solomon kan mijn bord en lepel goed afwassen.”

‘Ik houd van hen’

De jongens zijn blij dat ze hier kunnen wonen. Niet alleen vanwege hun vriendschap, maar vooral omdat thuis wonen voor hen geen optie is. “Als ik mijn moeder om hulp vroeg, schold ze me uit of sloeg ze me”, vertelt Joseph. Gelukkig is zijn verhaal een uitzondering. Maar voor alle kinderen hier geldt wel dat hun ouders te weinig geld hebben om voor hen te zorgen. Theresah is een van de medewerkers van het tehuis. “Ik ben hier tegelijk moeder, schoonmaker, voorraadbeheerder én geestelijk verzorger”, vertelt ze. “Ik heb geduld met de kinderen, want God heeft mij dit werk gegeven. Ik houd van hen.”

Met veel liefde zorgen Theresah en haar collega’s voor deze kwetsbare kinderen. Om betere zorg te kunnen bieden, is er dringend een opknapbeurt van het pand nodig. Help je mee?

• Geef nu