Op 60-jarige leeftijd switchte Wil van verpleegkundige naar student theologie en kwam zo in aanraking met gevangenispastoraat. Nu bezoekt ze namens stichting Epafras Nederlanders die vastzitten in de gevangenis in Paramaribo. EO-filmmaker Daniël de Wit gaat voor deze aflevering met haar mee. In de gevangenis ontvangt de directeur hen hartelijk, maar hij benadrukt wel dat ze alleen maar op het kantoor en in de cellen mogen filmen.

Op weg naar herstel

Als Wil gesprekken heeft gevoerd met de gevangenen, confronteert Daniël haar met een scherpe opmerking: “Ik kan ook denken: deze mensen hebben straf verdiend, dus ik laat ze in hun sop gaarkoken.” Volgens Wil is dat inderdaad makkelijk gedacht. “Maar ik kom niet om te oordelen – dat is al gebeurd. Het belangrijkste is dat de gevangene zijn verhaal kwijt kan, voelt dat er iemand naast hem staat en beseft dat hij hulp krijgt op weg naar herstel.” Ook al is het werk vaak verdrietig, dat houdt Wil niet tegen ermee door te gaan. “Ik ga opgelucht naar huis, omdat ik iets heb achtergelaten waar de ander iets mee kan.”

Voor veel gevangenen in het buitenland zijn vrijwilligers zoals Wil een van de weinigen die hen komen opzoeken en helpen op weg naar een ander leven. Wil je dit werk steunen?

• Bekijk dit project