In kerkdiensten, bijbelstudies en gesprekken over geloof worden vaak overtuigingen gedeeld die als “bijbels” worden gezien. Maar sommige van die bekende ideeën blijken bij nader inzien helemaal niet in de Bijbel te staan. Hier zijn zes van zulke misverstanden op een rij:
1. Maria Magdalena was een prostituee
Maria Magdalena speelt een belangrijke rol in het Nieuwe Testament: ze was een trouwe volgeling van Jezus, bleef Hem trouw tot aan de kruisiging en was de eerste die Hem zag na Zijn opstanding. Toch wordt ze in kunst, films en boeken – van Jesus Christ Superstar tot De Da Vinci Code – vaak afgebeeld als een voormalige prostituee. Maar die associatie vind je nergens in de Bijbel.
De verwarring komt waarschijnlijk door Lucas 7:36-50, waar een “zondige vrouw” Jezus' voeten wast met haar tranen en haar haar. Deze vrouw wordt nergens Maria genoemd, maar in de kerkgeschiedenis zijn hun verhalen samengevoegd. Wat we wél zeker weten: volgens Lucas 8:2 bevrijdde Jezus Maria Magdalena van zeven demonen. Maar prostitutie? Dat staat er niet.
2. Jezus werd geboren in een stal
We kennen allemaal het klassieke kerstbeeld: een stal, een kribbe, en dieren eromheen. Maar opmerkelijk genoeg wordt een “stal” niet letterlijk genoemd in de Bijbel.
In Lucas 2:7 staat dat er geen plek was in het nachtverblijf (soms vertaald als “herberg”), en dat Jezus in een voederbak werd gelegd. Het Griekse woord voor dat verblijf wordt elders in de Bijbel gebruikt voor een gastenverblijf in een huis, niet een commercieel hotel. Waarschijnlijk verbleven Jozef en Maria bij familie, en omdat de bovenverdieping vol was, werd Jezus geboren op de benedenverdieping – waar ’s nachts ook de dieren verbleven. Geen traditionele stal dus, maar een woonhuis met een eenvoudige, praktische ruimte.
3. Satan was de aanbiddingsleider van de hemel
Het idee dat Satan vóór zijn val de leider van de hemelse aanbidding was, wordt vaak herhaald in christelijke kring. Maar dat lees je nergens letterlijk in de Bijbel.
Deze gedachte komt vermoedelijk voort uit een specifieke interpretatie van Ezechiël 28, waar de koning van Tyrus wordt omschreven als iemand die in Eden was en bedekt met edelstenen. Sommige vertalingen voegen daar muziekinstrumenten aan toe, wat aanleiding gaf tot het idee van een muzikale rol. Maar de meeste vertalingen noemen die instrumenten helemaal niet. Bovendien is het onduidelijk of dit hoofdstuk werkelijk over Satan gaat. Kortom: het klinkt spectaculair, maar er is geen bijbelse basis voor het beeld van Satan als hemelse dirigent.
4. Mozes was een stotteraar
Er wordt vaak gezegd dat Mozes stotterde of een spraakgebrek had. Dit is gebaseerd op Exodus 4:10, waarin Mozes zegt: “Ik ben geen goed spreker, dat ben ik nooit geweest.” Maar hier spreekt Mozes vooral zijn onzekerheid uit – niet per se een diagnose.
Interessant is dat Stefanus in Handelingen 7:22 juist zegt dat Mozes “machtig was in woorden en daden”. De Bijbel geeft dus twee beelden: Mozes was misschien geen natuurtalent in spreken, maar hij werd ook zeker niet als stotteraar gekarakteriseerd.
5. Jezus was 33 jaar oud toen hij stierf
Het idee dat Jezus op zijn 33ste stierf is wijdverbreid, maar nergens zwart-op-wit terug te vinden. Volgens Lucas 3:23 begon Jezus zijn bediening “ongeveer dertig jaar oud” – wat best iets ouder kan zijn geweest.
Geen goddelijke naamsverandering, maar praktische wissel
Bovendien weten we dat Jezus werd geboren vóór het jaar 0, aangezien koning Herodes – die volgens Matteüs 2 nog leefde tijdens Jezus’ geboorte – in 4 v.Chr. overleed. Als Jezus geboren werd tussen 6 en 4 v.Chr., en stierf rond 30 of 33 n.Chr., dan was Hij waarschijnlijk ergens tussen de 36 en 39 jaar oud.
6. Jezus gaf Saulus de naam Paulus
Er zijn meerdere momenten in de Bijbel waarop God iemand een nieuwe naam geeft – zoals Abram die Abraham wordt, of Simon die Petrus genoemd wordt. Vaak symboliseert zo'n naamsverandering een nieuw begin. Dus het lijkt logisch om te denken dat Jezus Saulus de naam Paulus gaf.
Maar dat gebeurde niet. In Handelingen 9 spreekt Jezus Saulus nog gewoon bij zijn oude naam aan. Pas in Handelingen 13:9 lezen we: “Saulus, ook wel Paulus genoemd...” Saulus was zijn Hebreeuwse naam, Paulus de Griekse – handig als je veel onder heidenen predikt. Het was dus Lucas, de schrijver van Handelingen, die vanaf dat moment koos voor “Paulus”, passend bij diens missie. Geen goddelijke naamsverandering, maar een praktische wissel.
