Die zijn geschreven, grotendeels, voor een volkje in nood. Een groepje dat klem zat in het land Egypte, tot slaaf gemaakt en om etnische redenen gekleineerd. Een volk waarvan Egypte toen vond dat het klein gehouden moest worden, anders zou het de cultuur van het land bedreigen, misschien wel overnemen. Daar werden barbaarse, rigoreuze praktijken doorgevoerd zoals een geboorteperking op alle mannelijke nakomelingen. Zo barbaars dat die bij ons alleen op Twitter en Facebook met regelmaat worden voorgesteld, maar waarvan het ondenkbaar is dat het praktijk zou worden voor mensen wiens cultuur door velen als bedreigend wordt ervaren.

De God uit de Bijbel bevrijdt mensen in het nauw. Dat is ongeveer wat er gebeurt steeds. En die bevrijdt hen uit de handen van de machtigen. Dat is op persoonlijk niveau. Maar ook collectief. Als volk. En anno nu is het mijns inziens een worsteling voor ons om dan nog de relevantie te zien. Er wordt overal geprobeerd om die oude teksten relevant te maken, maar of we daarbij genoeg beseffen dat de teksten vooral geschreven zijn voor mensen die zuchten onder de harde structuren van de wereld – en niet allereerst voor mensen die profiteren van de structuren van de wereld. In de zin van: er profijt van hebben.

Het is allemaal geen beschuldiging. Deel van de groei en voorspoed heeft ook te maken met mensen die trouw de weg van het goede wilden gaan. En die oude teksten beloven zelf, dat er dan voorspoed zal zijn. Als er gehoorzaamd wordt, als er rechten voor mensen zijn puur gebaseerd op het feit dat ze mens zijn – zonder aanzien des persoons. Als er gezorgd wordt voor weduwen, wezen en vreemdelingen. Het zal u goed gaan. Paradoxaal is dat de bevrijdende teksten gewoon minder grip hebben op mensen met wie het goed gaat, omdat bevrijding meestal plaats vind uit handen van mensen die het goed gaat. Zonder een automatische schuld te willen schuiven op degenen die het goed gaat, maar dat we in de wereld waarin we leven, hier in het westen meer baat hebben bij de scheve verhoudingen dan eronder lijden – gemiddeld genomen – staat natuurlijk buiten kijf.

Ik kom erop omdat dit er staat vanochtend: ‘de dag zal komen – spreekt de Heer – dat er niet meer wordt gezegd:  “Zo waar de Heer leeft, die het volk van Israël uit Egypte heeft bevrijd,”
maar: “Zo waar de Heer leeft, die de nakomelingen van Israël uit het land van het Noorden heeft bevrijd en uit de andere landen waarheen hij hen verbannen had.” Dan zullen ze weer in hun eigen land wonen.’

Een hoopvolle tekst voor een volkje blijkbaar in nood en een belofte van de eeuwige als doorgaande bevrijder.

Aankomende vrijdag rijden we met We Gaan Ze Halen naar Griekenland met support van ongelofelijk veel mensen. Niet als bevrijders, maar als mensen die bevrijd hopen te worden. Dat we niet langer alleen maar onderdeel zijn van een systeem dat oorlogsslachtoffers (goeddeels in elk geval), mensen op de vlucht om wat voor reden dan ook, opnieuw tot slachtoffer maakt. We willen weer in ons eigen land wonen, een land wat herkenbaar meedogend en ruimdenkend is, dat de eigen geschiedenis dankbaar herkent en beseft hoe ook wij steeds opnieuw bevrijd moesten worden. We Gaan Ze Halen wil vrijheid voor degenen naar wie we toe rijden en zoekt mogelijkheden om zichzelf te bevrijden uit het harnas van het anti-migratie sentiment. Moge jouw en mijn zoektocht naar vrijheid altijd samenhangen met rechtvaardigheid en de mogelijkheid tot rechtvaardigheid. Goeds!

Hier vind je drie tekstgedeeltes die Rikko vanochtend las.

Deze rubriek heeft een eigen boek: Lazarus staat op. Daarin zijn de 25 mooiste ochtendgedachtes van de afgelopen tijd gebundeld en geïllustreerd door Joanne Zwart.

Lazarus staat op | Rikko Voorberg | Vuurbaak | ISBN 9789460050404 | € 17,95