Het ruist van de regen. Onophoudelijk stroomt dat water uit een nog donkere lucht. Dakgoten proberen gorgelend al dat water te verwerken. Bomen, daken, ze geven een continue ruis van neervallende druppels. De bron van de druppels zie je niet. Ze zijn er wel degelijk en als ze je raken ben je gelijk goed nat. We bewegen richting herfst. De hete lange zomer komt langzaamaan aan het einde en we willen het niet weten. Tenminste ik niet. Een beetje verkoeling is prima, maar naar het seizoen met rukwinden, slagregens, kou en door de regen glibberig geworden bladertroep – ik zie er nog niet naar uit, merk ik. Dus dat zonmomentje – als dat er is, dan even nemen. Even nog naar buiten lopen en genieten.

De tijd is kort geworden. Dat zegt Paulus tenminste vanochtend. En dan bedoelt hij niet de zomer, hij bedoelt de tijd van deze wereld. Het is bijna afgelopen met de huidige manier van doen. En het zijn zware tijden, zegt hij. Zware tijden – in zijn tijd, dan he – en korte tijden. Maar het duurt allemaal niet lang meer. Dan vindt de grote omkering plaats.

Waar heeft Paulus het over? Hij zei dit 2000 jaar geleden en zware tijden zijn er nog steeds. Vervloekte machtmechanismen zijn er nog steeds. De hemel is nog niet op aarde neergedaald. Wat Paulus? Een vraagstuk dat velen het hoofd heeft doen breken en wat ik deze ochtend vrolijk passeer. Ik heb geen idee namelijk. Zou ik op moeten zoeken. Wat me interesseert vanochtend is dat we alle reden hebben om van deze tijd te zeggen: ‘het zijn zware tijden’ en ‘de tijd is kort geworden’. Dat klinkt wat dramatisch, en dat is het ook. Relatief kort. En relatief zwaar. Ik bedoel we leven in luxe, he? We lopen niet het risico zoals Paulus’ tijdgenoten om op brute wijze vermoord te worden vanwege een geloofsovertuiging. Niet hier in het Westen.

En toch is de tijd kort geworden. En weten we niet of er nog voedsel is, voldoende voor een tweede of derde generatie na ons. Weten we niet zeker hoe dat gaat met de zeespiegel en aardewarmte. En onze voetafdruk zo groot geworden, dat het absoluut onhoudbaar is om vol te houden met al die mensen en wordt er geen significante vermindering ingezet. Er komt een hoeveelheid mensen deze planeet bewonen, als de bevolkingsgroei doorzet die met de huidige manier van leven absoluut onhoudbaar is. De tijd is kort geworden. En het zijn zware tijden voor mensen met grote idealen.

Dat laatste is te melodramatisch. Het zijn namelijk ook gouden tijden voor mensen met idealen. Boyan Slat vaart de zee op as we speak om het plastic probleem aan te pakken. Grote, significante veranderingen worden bereikt in de industrie. En toch. Als het gaat om migratie in Europa zijn het vervloekt zware tijden – voor hen die migreren en voor hen die zich inzetten voor gastvrije, menselijke opvang. Het zijn zware tijden voor hen die vechten voor het behoud van de planeet, omdat er zo weinig draagvlak lijkt. Zo weinig significante verandering.

De tijd is kort geworden. Beetje deprimerend, he? Wat moet je d’r mee? Beetje depri zitten zijn? Dit is nu eenmaal de situatie toch? Deal with it, zit niet te janken. Dat helpt ook niet.

Paulus zegt iets anders. Hij pleit voor ‘focus’ in kortgeworden tijden: ‘Ik meen dan dat dit in onze zware tijden het beste is aldus te leven:  ‘Hebt gij een vrouw getrouwd? Zoekt geen scheiding. Hebt gij uw vrouw verloren? Zoekt geen andere. Maar als gij wel trouwt, zondigt gij niet, en ook het ongehuwde meisje doet geen zonde, als zij wil trouwen. Alleen, zulke mensen halen zich kommer en zorg op de hals, en dat zou ik u willen bespa­ren. Ik bedoel dit, broeders: de tijd is kort geworden. Laten daarom zij die een vrouw hebben, zijn als hadden zij ze niet; zij die wenen, als weenden zij niet; zij die zich verheugen, als waren zij niet verheugd; zij die kopen, als werden zij geen eigenaar. Kortom, zij die met het aardse omgaan, moeten er niet in opgaan; want de wereld die wij zien gaat voorbij.’

Reken niet teveel op de wereld en haar houdbaarheid, want die gaat voorbij. Het is niet per se een pluk de dag boodschap. Het is een focus-boodschap. Wie de dag plukt, denkt dat het zo’n vaart niet zal lopen. Paulus roept op tot focus, toewijding en besef dat de huidige situatie voorbij gaat. Niet om op te gaan in een zwart gat, dat niet. Maar hij verwacht dat er met het instorten en voorbijgaan een nieuwe orde aanbreekt. Dit zegt namelijk JC vanochtend:

‘’Zalig gij die arm zijt, want aan u behoort het Rijk Gods.
Zalig die nu honger lijdt, want gij zult verzadigd worden.
Zalig die nu weent, want gij zult lachen.

Maar wee u, rijken, want wat u vertroost, hebt ge al ontvangen.
Wee u, die nu verzadigd zijt, want ge zult honger lijden.
Wee u, die nu lacht, want ge zult klagen en wenen.
Wee u, wanneer alle mensen met lof over u spreken,
want hun voorvaderen deden hetzelfde met de valse profeten.

In de tijd die kort is geworden, roept Paulus op je niet te hechten (of te zwelgen) in dat wat er nu is. Want de rollen zullen worden omgedraaid. Beter om daar dan alvast op voorbereid te zijn – of alvast aan de realisatie ervan te beginnen. Dat kan ook.

Oh, en succes met de regen vandaag. Zalig zij die nat worden, want zij zullen worden afgedroogd.

Hier vind je drie tekstgedeeltes die Rikko vanochtend las.

Wil je de PopUpGedachte direct om 7u op je telefoon ontvangen? Meldt je dan aan voor deze Whatsappgroep (audio only, geen ‘chat’groep)

Deze rubriek heeft een eigen boek: Lazarus staat op. Daarin zijn de 25 mooiste ochtendgedachtes van de afgelopen tijd gebundeld en geïllustreerd door Joanne Zwart.

Lazarus staat op | Rikko Voorberg | Vuurbaak | ISBN 9789460050404 | € 17,95