
Leestijd: 10 min![]()
Ben (41) en Annette (40) van Leeuwen wonen met hun vier kinderen in Bemmel, een gemoedelijk dorp in de schaduw van Nijmegen. De rust die het dorp uitstraalt, lijkt het gezin nauwelijks te beïnvloeden. Ouders en kids zijn bijzonder bezige bijen. Het is daarom steevast ‘druk druk druk’ bij de familie Van Leeuwen.
Om die drukte in kaart te brengen, loop ik een middag mee met Annette. De kinderen zijn nog op school als ik om 14.45 uur aanbel en Annette de hand schud. “Is het al tijd?” vraag ik. “Nee, we hebben nog even,” antwoordt de moeder van vier kinderen. We genieten vijf minuten lang van een gesprekje en de stilte in het pas verbouwde huis. Annette verzekert me dat het straks wel anders zal zijn. “De maandag is namelijk vréselijk druk.” Om 15.00 uur springen we op de fiets om Naomi (10), Stan (8) en Myrthe (5) van school te halen. Vanaf het moment dat de kinderen thuis zijn, is het over met de rust. Naomi probeert haar nieuwe karaokeset uit en zingt uit volle borst mee. “Ze hebben allemaal harde stemmen,” verontschuldigt moeder zich, terwijl ze Naomi probeert te temperen. Myrthe is met drie dingen tegelijk bezig: koppeltjeduiken op de trap, stickers plakken en die ‘mevrouw van de EO’ bestuderen. Stan vlucht naar boven om achter de computer te autoracen. “Kopje koffie?” vraagt Annette. Veel tijd is ons niet gegund. Ik moet snel de laatste slokken hete koffie wegwerken, want het is de hoogste tijd om de jongste telg Dim (3) op te pikken bij de peuterspeelzaal. Hups, moeder weer op de fiets op weg naar haar jongste. Dan zijn alle kinderen in huis. Het is inmiddels 16.00 uur. De bel gaat. “Daar zul je ons oppaskind hebben,” roept Annette. Stefan (11) komt binnen gestuiterd en duikt naast Stan achter de computer. Inmiddels heeft Naomi een spelletje op de tafel uitgestald. Rapper Ali B schalt uit de boxen. Dim ligt onder tafel en Myrthe danst door de keuken. Moeder begint onverstoorbaar met koken, terwijl ze de kinderen om zich heen laat spelen. Stan en Stefan zijn het computeren na een halfuurtje zat en komen er ook bij. Ik vlucht snel uit de keuken de woonkamer in, even weg uit de drukte.
Het is 17.00 uur en het eten is bijna klaar. “Mag ik nog een snoepje mam?”, probeert Naomi. “Nee meisje.” “Een appel dan? Of een kauwgompje?” Moeder geeft toe: “Vooruit, een kauwgompje is goed. En ik schil nog wel een appel voor je.” Naomi fluistert me toe: “Zie je, mama wordt niet snel boos.” Dan komt vader thuis op de motor. “Motormuis, motormuis!” joelen de kinderen en ze bespringen hem alle vier. “Ik voel me soms net een klimrek als ik thuiskom,” vertelt Ben me, eenmaal veilig binnen. “Na een lange dag werken, wil je liever even ontspannen, maar dat zit er niet vaak in.” Er moet vroeg gegeten worden op maandag, want Naomi moet naar kerkkoor en Stan naar voetbal en vader naar de tennis. Met één hand hijst moeder de voetbalsokken omhoog, met de ander roert ze in de pan. Tijdens het eten vraag ik de ouders of ze een groot gezin altijd al ambieerden. “Nou en of,” zegt Ben. “We hebben zelfs een dubbel trouwboekje ontvangen van de burgelijke stand, zodat al onze kinderen erin zouden passen. Een elftal leek ons wel wat!” Annette: “Maar nu denken we wel eens: ‘Waar zijn we aan begonnen?’ Ik ben wel dankbaar voor vier gezonde kinderen en zou ze voor geen goud willen missen. Maar een weekendje weg of rustig uiteten komt helaas zelden voor.”