De les die Jan leerde van zijn moeder: soms moet je drollen vangen…
Leestijd: 5 minDoor Jan Wolsheimer
In de strijd tegen eenzaamheid verwacht Jan veel van de kerk. Maar tot zijn verdriet constateert hij dat het instituut zich vaak met andere zaken bezighoudt…
Eenzaamheid is de nieuwe volksziekte geworden. De sociale media geven ons een (gefilterd) inkijkje in het leven van anderen, maar we zijn eenzamer dan ooit. In Amsterdam is bijna 50 procent van de inwoners eenzaam en in het gezellige provinciestadje Woerden waar ik woon is dat 33 procent.
Er is geen quick fix voor eenzaamheid. Dat laten de diverse rapporten zien, maar dat is ook mijn persoonlijke ervaring als pastor in Woerden. Mensen worden gezien als productiemiddelen met een economische waarde. In elke lokale samenleving zijn er mensen die een lage economische waarde hebben. Vaak komt dat door psychosociale problemen waar deze mensen zelf ook niet om gevraagd hebben. Hoewel er ruim voldoende organisaties zijn die zorg proberen te dragen voor deze mensen, is dat ook precies wat ze doen: zorg dragen. Het gaat allang niet meer om de mens als geheel, maar de mens wordt opgedeeld in onderdelen. Elk onderdeel kent weer een andere hulpverlener die verantwoordelijk is voor dat stukje zorg. Maar er is nauwelijks aandacht voor wie die mens werkelijk is of had willen zijn.
