Maar wat ik bedoel met progressie is dit: politieke leiders doen hun stinkende best om aan te tonen dat zij he beste het volk dienen. Dat kun je dan vervolgens niet geloven, of wantrouwen of wat dan ook, maar het is wel de lat waaraan ze zich moeten ophangen. Niemand kan meer zeggen: ik heb het voor het zeggen, mond houden, luisteren. Dat is namelijk niet meer zo. Men rolt door het stof voor de belangen van ofwel de gewone man, ofwel de natuur, de dieren, de grootgeldbezitters (die we zo hard nodig zouden hebben omdat anders het land arm en leeg achter blijft – mwoah). En dat is interessant allemaal gezien de lezing van vandaag:

Jezus echter riep hen, zijn leerlingen, bij zich en sprak: ‘Gij weet, dat de heersers der volkeren hen met ijzeren vuist regeren en dat de groten misbruik maken van hun macht over hen. Dit mag bij u niet het geval zijn; wie onder u groot wil worden, moet dienaar van u zijn, en wie onder u de eerste wil zijn, moet slaaf van u wezen, zo­als ook de Mensenzoon niet gekomen is om gediend te worden, maar om te dienen en zijn leven te geven als losprijs voor velen.’

Met dat ‘de mensenzoon’ verwijst hij dus naar zichzelf. Maar je zou dus licht blasfemisch kunnen beweren dat de huidige politiek qua manier van werken een voorbeeld heeft genomen aan die mensenzoon. Of het oprecht is, dat is een andere vraag. Maar dienen, dienaar zijn, slaaf wezen. Het land in, rozen uitdelen, flyers ter beschikking stellen, luisteren en dan maar hopen dat er op je wordt gestemd is toch echt: de eerste willen zijn en daarom dienaar worden.

Best wel oké. Er zijn hardere tijden geweest. Dictatorialer. Oh, en ze zijn er nog. De moordlustige Assad zal zich af en toe hullen in dienstbaarheid, maar de dodelijkheid van zijn macht straalt toch dwars door het dienst-outfitje heen. Dat is bij Rutte minder zo, zogezegd.

En de minister-president heeft zijn dienaarsrol in handen. Niet gedienstig, vol oprecht en met een waardigheid en gevoel voor symboliek, waardoor ik weer me enige waardering oude teksten herinner als deze: dat God oversten en koningen heeft gegeven om structuur in de wereld te handhaven. Nou, deze is een godsgeschenk. Moge wanneer er in Nederland en in andere landen er zoiets zich voordoet, mensen zijn die hun rol begrijpen en nemen.

Politiek gekrakeel kan cynisch maken, maar ook hoopvol stemmen over de koers van de geschiedenis. Dienend leiderschap is de norm geworden. Dat is winst. En mocht je niet tevreden zijn over hoe ze het doen? De oproep van leiderschap is niet alleen aan leiders onder de mensen gericht: de mens zelf, élk mens heeft de opdracht tot leiderschap onder de Eeuwige. Dienend leiderschap. Een ander kan altijd authentieker, maar ik ook. Er is winst en nog veel winst te behalen, er is groei en nog veel groei door te maken. Zegen.

Hier vind je drie tekstgedeeltes die Rikko vanochtend las.

Rikko Voorberg (38) is theoloog, schrijver, ‘activist/kunstenaar’ en initiatiefnemer van o.a. ‘We gaan ze halen’.

Wil je betrokken raken bij het werk van Rikko? Kijk dan hier.