Voor een vrouwelijke schrijver is het niet makkelijk om de top te bereiken. Dat blijkt al als Marleen de Libris-winnaars van de afgelopen jaren met Franca bekijkt. Er zit welgeteld één vrouw tussen. ‘Dat is bij kunst in algemeen zo. Mannen worden meer met kunst geassocieerd en ook hoger gewaardeerd. Het verschil zit in de perceptie. We hebben blijkbaar het idee dat een echte kunstenaar altijd een mannelijk genie is’, vertelt Franca die onderzoek daarover heeft gelezen.

Voor Franca is het op dit moment geen reden om hiervoor op de barricaden te gaan. ‘Als je wel de barricaden opzoekt en opiniestukken schrijft, ben je de hele tijd boos. Boosheid doet een enorm appel op je concentratie, dan doe je niet zoveel anders, dan kun je niet zo goed scheppen. Ik hou meer van subtiele vormen van emancipatie. Al mijn werk is eigenlijk heel feministisch, maar het ligt er niet dik bovenop. Het zit er allemaal in, maar wel op een subtiele manier.’

Altijd mannen in zwarte pakken

Franca vertelt dat ze zelf niet het gevoel heeft dat haar veel ‘in de weg is gelegd’ in haar carrière. ‘Ik kom wel uit een traditie en een kerk waarin alles door mannen werd bepaald. Als jong iemand heb je daar nog niet zo veel last van, dan ben je nog niet zo ambitieus in de kerk. Maar je ziet de kerkenraad binnenlopen: dat zijn altijd mannen in zwarte pakken, je hebt de lidmatenvergaderingen waar mijn vader naartoe ging en mijn moeder niet. Zij mochten daar stemmen over nieuwe dominees die mochten komen preken. Vrouwen hadden daarin geen stem. Alle baantjes waren voor mannen, behalve de vrouwenvereniging en het koffieschenken. Als ik daar was gebleven had ik daar wel een probleem mee gehad, maar ik ben er weggegaan.’

Leuker om een jongen te zijn

Toch dacht ze als jong meisje wel dat het makkelijker en leuker was om een jongen te zijn. ‘Het voelt raar als je toch een soort tweederangsburger bent. Die discussies over de SGP waren er natuurlijk ook; dat vrouwen daar dan niet op de lijst mochten. Dat is toch irritant. En ook dat de Bijbel zo duidelijk is – tenminste in onze theologie was het heel duidelijk – dat de vrouw moest zwijgen en dat de man eerst geschapen was en daarna pas Eva, de vrouw.
Dat vond ik toch ingewikkeld. Het is niet leuk, maar je ziet het wel steeds staan, en het is toch de Bijbel, daarvan neem je aan dat het Gods woord is, dus je kunt er ook niet zo makkelijk een andere visie op hebben. Toen ik uiteindelijk aan mezelf toegaf: ik geloof niet meer, loste dat ook wel het probleem van die tweederangspositie op.’

Franca vertelt nog veel meer, bijvoorbeeld dat ze bezig is met een boek over de Bijbel. Je kijkt en beluistert het hele gesprek hier: